Biszkopot idealny

Lekki, pulchny i dobrze wyrośnięty biszkopt to pierwszy i najważniejszy krok w tworzeniu tortów, rolad i innych słodkich arcydzieł. Co zrobić, aby wypiek był udany, nie opadł i nie było w nim zakalca? Wystarczy przestrzegać kilku prostych zasad. Oto one:

Lekkość i pulchność biszkopt zawdzięcza jajom, do których - poprzez ubijanie/ucieranie żółtek i ubijanie białek na sztywno - wprowadzamy dużą ilość powietrza.

Składniki: 

(tortownica o śr. 27 cm)

375 g miękkiego masła

375 g cukru pudru

6 jajek

375 g mąki 

3 łyżeczki proszku do pieczenia

75 ml mleka

3 łyżeczki aromatu waniliowego 

Zazwyczaj do biszkoptów używa się mąki pszennej tortowej, ewentualnie zwykłej - koniecznie przesianej przez sitko! Jajka powinny mieć temperaturę pokojową.

Jeśli chcemy uzyskać czekoladowy biszkopt, dodajmy do ciasta 1/3 szklanki kakao razem z mąką.

Formę przygotowujemy wykładając spód papierem do pieczenia. Boki pozostają suche.

Odpowiednia temperatura pieczenia. Najbardziej pożądaną jest temperatura 180 C. Na początku należy ogrzewać ciasto od spodu, aż do całkowitego wyrośnięcia, następnie silnie ogrzewać od góry przez ok. 20-45 min., aby wierzch się ładnie zrumienił. Po wyłączeniu piekarnika, ciasto pozostawiamy w nim na około 10 - 15 min, aby przestygło. Podczas pieczenia nie otwieramy drzwiczek piekarnika, bo ciasto opadnie!

Dobrze upieczony biszkopt odstaje od ścianek formy, a patyczek włożony do ciasta jest suchy.

Powszechnie znane są trzy sposoby przyrządzania ciasta biszkoptowego:

Z żółtek ucieranych i piany. Do utartych na gęstą, białą masę żółtek dodajemy na przemian mąkę i ubitą pianę z białek. Lekko mieszamy i wkładamy do formy. Ciasto doskonałe na rolady.

Z całych jaj ubijanych na parze. Naczynie umieszczamy w rondelku z wrzącą wodą (stojącym na ogniu). Wsypujemy cukier, wbijamy całe jaja i starannie ubijamy do momentu aż masa stanie się biała i gęsta. Wówczas wyjmujemy naczynie z rondla i ubijamy masę aż do przestygnięcia. Następnie stopniowo dodajemy przesianą mąkę, lekko mieszamy, wlewamy do formy. Ciasto idealne na placki do tortu.

Z samych białek. Ciasto przyrządza się identycznie jak powyżej (z całych jaj ubijanych na parze). Różnica polega jedynie na tym, że ubija się same białka z cukrem. Idealne ciasto w wersji bardziej dietetycznej.

Porady kulinarne: prażenie orzechów

Prażone orzechy świetnie sprawdzają się do dekoracji deserów, a nawet jako składniki dań wytrawnych. Do prażenia nadają się każdy rodzaj orzechów. Prażone orzechy to także świetna przekąska do pochrupania między posiłkami, i co najważniejsze całkiem zdrowa!

Składniki:

dowolna ilość posiekanych orzechów 

na każdą garść 1 łyżka masła

na każdą garść 2 płaskie łyżki cukru pudru*

* w przypadku użycia orzechów do deserów

Na patelni stapiamy masło, a następnie dodajemy orzechy. Prażymy na średnim ogniu aż do uzyskania rumianego koloru. Jeśli będziemy używać orzechów do deserów, to na koniec dodajemy cukier puder, mieszając drewnianą łyżką, aż całkowicie obklei orzechy. Po zdjęciu z patelni, odstawiamy do ostygnięcia.

Jak rozpoznać żywność wolną od GMO?

Obecnie jedyną, pewną gwarancją braku GMO jest nadrukowany na opakowaniu produktu certyfikat ekologiczny.

Ustawy regulująca obrót i wykorzystywanie zmodyfikowanych nasion, wywołała w Polsce społeczne dyskusje i obawy dotyczące GMO. Zaniepokojenie budzą m.in. trudności w rozróżnieniu produktów modyfikowanych od artykułów wolnych od GMO podczas codziennych zakupów. Obecnie jedyną, pewną gwarancją braku GMO jest certyfikat ekologiczny.

Według art. 47 ustawy o GMO każda firma wytwarzająca żywność GMO ma obowiązek znakowania swoich produktów. Nie dotyczy to jednak tych produktów, które zawiera GMO w ilości nie przekraczającej 1% ogólnej masy ich składników, o ile obecność białka lub DNA z GMO jest niezamierzona.

Co więcej, ustawa nie ustala żadnego obowiązującego znaku graficznego, który wskazuje na modyfikację genetyczną produktu lub jego składnika. Ustawa nie określa też, jaką część opakowania powinna zajmować ta informacja. W praktyce może to oznaczać, że zamiast wyraźnego symbolu, na produkcie pojawi się jedynie wzmianka zapisana drobnym druczkiem w składzie danego produktu. Wymóg oznaczania bywa także ignorowany przez producentów przetworzonych składników. Ponadto w ustawie znajduje się luka, która zwalnia z obowiązku znakowania produktów wytworzonych z mleka czy zwierząt karmionych paszą GMO. Znakowana jest tylko ta żywność, która pochodzi bezpośrednio z organizmów modyfikowanych.

Obecnie najwyraźniejszą i najpewniejszą gwarancją braku GMO w produkcie jest znak rolnictwa ekologicznego Unii Europejskiej. Jest on umieszczany tylko na certyfikowanych produktach ekologicznych, przy produkcji których stosowanie GMO jest jednoznacznie zakazane (dotyczy to również zwierzęcych pasz i przetwórstwa). Dlatego najpewniejszym sposobem unikania GMO w żywności jest wybieranie produktów posiadających symbol braku jakichkolwiek modyfikacji.

W Polsce od 1 lipca 2012 r. na opakowaniach produktów wolnych od GMO zamieszcz się unijne logo ekologiczne (euro liść), co ułatwia identyfikację prawdziwie organicznych produktów.

Pieczona papryka

Paprykę przekrajamy na pół, wyjmujemy gniazda nasienne. Układamy na blasze, delikatnie polewamy 1 łyżeczką oliwy, i oprószamy solą. Wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 200 C i pieczemy ok. 45 minut, aż papryka będzie miękka

.

Upieczoną paprykę wkładamy do torebki foliowej, zamykamy i odkładamy na 15 minut. Po tym czasie z papryki zdejmujemy skórę.

Jajko w koszulce

Do wysokiego garnka wlewamy wodę i ocet i razem zagotowujemy. Jajko w temperaturze pokojowej wbijamy do małej filiżanki. Kiedy woda zacznie wrzeć, zmniejszamy ogień i za pomocą łyżki mieszamy ją tak długo, aż na środku pojawi się wir. Jednym, sprawnym ruchem wlewamy jajko z filiżanki w sam środek kręcącego się wiru. Gotujemy ok. 3 minut. Jajko delikatnie wyjmujemy za pomocą łyżki cedzakowej. Osuszamy na ręczniku papierowym i układamy na talerzu/sałacie/kanapce. Przed podaniem solimy i pieprzymy. Smacznego!

Rady:

• Jajko do przygotowania jajka w koszulce musi być bardzo świeże. 

• Po wlaniu jajka do wodnego wiru można delikatnie zagarnąć do środka rozpływające się białko, tak aby jajko nabrało okrągłego kształtu. 

• Ocet ma za zadanie natychmiastowe ścięcie się białka. Można dodać go tyle, ile chcemy, jednak nie mniej niż 1 łyżkę. 

• Jajko solimy dopiero po podaniu na talerz, nie należy solić wody w której się gotuje. 

Ryż

Ryż jest ziarnem, które jest uprawiane w ponad 100 krajach i jest jednym z podstawowych produktów spożywczych na świecie. Może być uprawiany na zboczach, w glebie lub w nawadnianych wodami polach, głębokich lub płytkich. Różne techniki uprawy, a także mieszanie technik hodowlanych, zaskutkowało uzyskaniem tysiąca odmian ryżu.
Każdą jednak odmianę ryżu możemy zakwalifikować jako długo-, średnio- lub krótkoziarniste ziarna. Długoziarnisty ryż basmati jest cienki, delikatny i spiczasty. Średnio-i krótkoziaqrniste ziarna ryżu są grubsze, twardsze i bardziej chłonne. Przykładami dań z użyciem średnioziarnistego ryżu jest risotto, a taqkże ryżowa paella gdezie używaq się odmiany Arborio i Calasparra. Krótkoziarnisty ryż to np. ryż do sushi.

Wielu osób na Zachodzie gotuje z ryżu proste dania, i co jest najciekawsze, że z takiego gotowania wychodzi posiłek, który sam w sobie jest prosty i łatwo wchłania inne smaki. W niektórych regionach świata, ryż jest uważany za święty.

Poradnik kupującego

Istnieją tysiące odmian ryżu.  Kleisty ryż nie zawiera glutenu, a nazwa odnosi się do jego tekstury po ugotowaniu. Ziarna trzymają się razem, co ułatwia ich formowanie do sushi i chwytanie pałeczkami. Pachnące odmiany, takie jak tajski ryż, mają smakowity aromat i są popularne w całej Azji.

Czerwony, zielony, brązowy i czarny ryż są odmianami pełnoziarnistymi - to znaczy, że zachowują pożywne składniki odżywcze w swojej zewnętrznej warstwie, ale wnętrze, które zawiera skrobię jest zawsze białe. Fioletowo-czarny "dziki ryż" nie jest właściwie ryżem, ale wodną trawą z Ameryki Północnej. Trudności w zbiorze sprawiają, że ta odmiana jest droga, ale kolor, elegancki kształt i delikatny orzechowy smak ziarna sprawiają, że ten ryż nadają się na luksusową bazę gulaszu lub sałatki.

Przechowywanie

Choć łatwiejsze jest oczywiście pozostawienie ryżu w opakowaniu w jakim został zakupiony, ryż, podobnie jak inne produkty zbożowe, powinien być przesypany do szczelndego pojemniika i przechowywany w chłodnym, ciemnym miejscu, aby zoptymalizować jego przydatności do spożycia i zapobiec zepsuciu.
Ponieważ konsumenci nie są informowani o terminie zbioru, najlepiej jest użyć ryż w ciągu roku od jego zakupu, a najlepiej w ciągu trzech do sześciu miesięcy. Z tego powodu,  korzystniej, jest kupować mało, a często niż dużo, a rzadko.
Zjedzenide ugotowanego ryżu,  pozostawionego dłużdej może spowodować zatrucie pokarmowe, ponieważ duża powierzchnia każdego ziarna działa jako pożywka dla bakterii. ugotowany ryż powinno się przechowywać w szczelnym pojemniku w lodówce nie dłużej niż jeden dzień.

Przygotowanie

Czas gotowania ryżu zależy od jego kształtu i odmiany, wieku ziarna, stopnia przetworzenia i rodzaju naczynia, w którym jest przygotowywany. Najlepiej jest postępować zgodnie z instrukcjami na opakowaniu - w takim przypadku zawsze dobrze jest sprawdzić czy ryż jest gotowy na kilka minut przed określonym czasem,  ponieważ czas gotowania jest często zawyżony. Jeśli ryż jest odpowiednio ugotowany, długoziarniste ziarna pozostaną odrębne i puszyste, jak w dobrym pilawie. Ponieważ ryże pełnoziarniste zachowują warstwę zewnętrzną, to czas ich gotowania może trwać od 10 do 30 minut dłużej.  Gotowanie "dzikiego ryżu" trwa 45 do 50 minut.

Zimny, ugotowany ryż można użyć do sałatki lub zupy, lub dodać do warzyw na patelni takich jak papryka czy bakłażan.

Tak jak w przypadku innych ziaren, ryż jest bogaty w białka, a zatem stanowi istotną część diet wegetariańskich i weganskich.

Jak długo można przechowywać ciasta?

Większość ciast, takich jak biszkopty, torty, ciasta drożdżowe, serniki czy ciasta z kremami i owocami należy przechowywać w suchym i chłodnym miejscu, najlepiej w lodówce – zachowają one swoją świeżość przez około 4 dni. Wyjęte z lodówki drożdżowe bułeczki i rogaliki podgrzewamy w piekarniku, opiekaczu lub mikrofali. Dzięki temu będą one smakować jak prosto z pieca.

Jeśli nie znajdziesz chętnych na sernik, możesz go zamrozić. Wystarczy owinąć go folią spożywczą i włożyć do zamrażarki. Tak przygotowany sernik może być przechowywany maksymalnie 2 miesiące. Gdy chcemy sernik rozmrozić - przekładamy go do lodówki, bez odwijania folii.

Są też ciasta, których nie przechowujemy w lodówce. Kruche ciasteczka najlepiej trzymać w puszce lub ceramicznym pojemniku. Jeśli wrzucisz do nich ćwiartkę jabłka, dłużej pozostaną świeże. Twarde pierniczki, włożone do metalowej puszki, zachowają świeżość nawet przez dwa miesiące. Natomiast domowy piernik na prawdziwym miodzie może poleżeć dwa-trzy miesiące w chłodnej spiżarni lub w kredensie, owinięty lnianą ściereczką.

Kruche ciasto

Ciasto tego typu po upieczeniu kruszy się i rozsypuje. W skład ciasta kruchego wchodzą mąka i tłuszcz, niekiedy: śmietana, cukier, żółtka. Do ciast kruchych używa się mąki krupczatki, cukru pudru, ugotowanych żółtek. Czasem dodaje się żółtka surowe, w przypadku kiedy wyroby mają zachować kształt, np. babeczki. Jeśli chodzi o tłuszcz to można uzywać margaryny, smalcu, ale jednak najepsze ciasto kruche uzyskuje się używając masła.Tłuszcz do ciasta musi być świeży. Tłuszcz do ciasta możemy dodawać razem z innym składnikami, takimi jak orzechy, migdały. Przy wyrobie ciast kruchych główną rolę odgrywa stosunek tłuszczu do mąki, który waha się od 35-100%.

Ciasto kruche przygotowuje się w następujący sposób: żółtka oddzielamy od białek, gotujemy je na twardo i przecieramy przez sitko. Mąkę przesiewamy i odkładamy trochę na podsypanie. Tłuszcz siekamy z mąką lub łączymy go z mąką szybkimi ruchami rąk. Dodajemy żółtka i cukier, zagniatamy krótko, do połączenia wszystkich składników. Odkładamy ciasto w chłodne miejsce.

Po wystudzeniu ciasta, wałkujemy je na posypanej mąką stolnicy, równomiernie do środka we wszystkich kierunkach. Grubość ciasta na placki wynosi ok. 0,5 cm, a na drobne ciastka od 3 mm. Ciasto na placki wałkuje się w prostokąty wielkości blachy i przenosi na wałku na blachę. Ciastka drobne kształtuje się przez wykrawanie foremkami. Wykrojone przenosimy łopatką lub szerokim nożem na blachy. Blachy pod kruche ciasta nie musimy niczym smarować.

Ciasto kruche ma zastosowanie do wyrobu: placków, mazurków, krążków pod torty i drobnych ciastek. Pieczemy w temp ok. 200 C. Piekarnik powinien być długo nagrzewany, aby był nagrzany równomiernie, bo wówczas ciasto rumieni się jednakowo na całej powierzchni, a tłuszcz nie wytapia się.

Domowy barek

Jak zaimponować gościom na przyjęciu? Oczywiście podając własnoręcznie wykonane drinki i koktajle. Oprócz umiejętności potrzebny nam jest odpowiednio skompletowany barek z alkoholami, dodatki i odpowiedni sprzęt do mieszania i odmierzania trunków.

Jak się okazuje, stworzenie barku nie wymaga olbrzymich nakładów finansowych, a daje dużo satysfakcji i pozwala nam zabłysnąć wśród znajomych.

Przechowanie

Alkohole trzymamy w możliwie chłodnym miejscu, nienasłonecznionym. Pamiętajmy także, że im mniej płynu w butelce, tym szybciej trunek traci aromat i smak z powodu ilości powietrza wewnątrz.

Przyrządy

Lód bez względu na porę roku będzie podstawą prawie każdego koktajlu. Nie może więc nam zabraknąć woreczków, foremek i pojemników.

Miarka - dzięki niej mamy pewność, że nasz drink będzie idealnie skomponowany.

Rozgniatacz do owoców – smak świeżych owoców w drinku jest niezastąpiony, dlatego warto mieć w barku to pomocne narzędzie.

Shaker – szybko i bez problemu zmieszamy wszystkie składniki - im mniej rozcieńczone lodem, tym drink będzie smaczniejszy.

Sitko – idealne do oddzielania lodu od reszty trunku. Delikatnie schłodzony koktajl jest najlepszy.

Mieszadełka – zarówno fantazyjne plastikowe, jak i długa metalowa łyżeczka powinny znaleźć się na wyposażeniu barku.

Kieliszki i szklanki

Obowiązkowo w każdym barku powinny znajdować się dwa rodzaje szklanek (wysokie i niskie) oraz kieliszki do koktajli. 6 - 8 sztuk każdego rodzaju to wystarczająca ilość na domowe przyjęcia. Do serwowania wina potrzebujemy większej ilości kieliszków, najlepiej 12 sztuk.

Alkohole

Wcale nie potrzebujemy kilkunastu butelek różnorodnych alkoholi do wykreowania  ulubionych koktajli. Najbardziej popularne z nich można stworzyć z prostych i klasycznych trunków takich jak: koniak, biały i złoty rum, gin, Burbon, Whiskey, wódka, tequila, szampan (zobacz: Przewodnik konesera: jak kupować szampana)

Dodatki

Dzięki nim koktajle są słodkie, wytrawne a czasami bardzo ostre. Dodają charakterystycznego aromatu, bez którego trudno wyobrazić sobie właściwie skomponowanego drinka. Cointreau – klarowny, pomarańczowy likier, czerwony i biały wermut, tabasco, słodki syrop, gorzka wódka lub Angostura Bitters, gazowane napoje i soki (żurawinowy, pomidorowy), sól i pieprz, cukier (biały i brązowy)

Przybranie i dekoracje

To świeże owoce i dodatki sprawiają, że koktajlom tak trudno się oprzeć. Zapach wyciśniętej cytryny, listków mięty czy aromatycznej pomarańczy jest niezastąpiony, dlatego warto je wpisać na listę zakupów przed przyjęciem. Pamiętajmy także o: limonce, bazylii, oliwkach i kandyzowanych wiśniach.

Stopnie wysmażenia steków

Jeżeli znajdziesz się w restauracji z najlepszymi i prawdziwymi stekami, musicie wiedzieć jaki stek zamówić. Mam dla Was krótką instrukcję i wyjaśnienia stopni wysmażenia steków.

Blue–stek-bardzo krwisty - stek lekko obsmażony z każdej strony – mięso w środku surowe i ciepłe.

Rare-stek krwisty - słabo wysmażony– mięso czerwone w środku z rozpoczętym procesem ścinania białka, czerwone ‘krwiste osocze’.

Medium rare – stek średnio krwisty - mięso w środku zmienia kolor na jaskrawo czerwony, a osocze delikatnie brunatnieje.

Medium – stek średnio wysmażony – osocze po naciśnięciu jest już brunatnawe, mięso jeszcze bardziej jędrne.

Medium Well – stek dobrze wysmażony – pod dotknięciem stek jest twardawy i elastyczny.

Well done – stek bardzo dobrze wysmażony – mięso brunatne.

Szybka rada: Jak zrobić zasmażkę?

Zasmażka jest podstawą wielu sosów i zup. Najbardziej znanym przykładem jest sos beszamelowy. Na patelni lub w garnku podgrzewamy tłuszcz (masło lub olej odporny na ciepło) i dosypujemy mąki, mieszając trzepaczką. Stopniowo dolewamy zimnej wody lub mleka i odpowiednio doprawiamy. Tłuszcz z mąką odpowiednio podgrzewamy, w zależności od koloru sosu, jaki chcemy uzyskać: na małym ogniu, aby uzyskać jasny sos, na dużym ogniu, jeżeli sos ma być ciemny.

Jak szybko przygotować świeżą i chrupiącą sałatkę?

Sałatki są idealną potrawą nie tylko na lato. Są szybkie do przygotowania, można je łatwo zapakować i zabrać ze sobą, na przykład do pracy, a duży wybór dostępnych przez cały rok warzyw i owoców sprawia, że można je przygotować w nieskończonej ilości rodzajów i wariantów!

Przechowywanie
Sałaty i zioła: wybór sałat liściastych jest ogromny. Najlepiej oczywiście kupić codziennie świeżą sałatę. Jeżeli nie mamy czasu na mieszanie różnych gatunków lub chcemy z jednej główki sałaty przygotować kilka posiłków, możemy ją przechowywać w lodówce. Aby sałata jak najdłużej zachowała swoją świeżość, całą główkę wkładamy do dużego pojemnika na żywność lub woreczka do zamrażania żywności, skrapiamy niewielką ilością wody, przykrywamy i umieszczamy na dnie lodówki. Regularnie sprawdzamy i usuwamy nieładne i zgniłe liście zewnętrzne. Ważne: sałaty nie przyciskamy, ani nie kładziemy na niej innej żywności. Już oczyszczone liście sałaty, lekko ociekające wodą, również wkładamy do woreczka, luźno zamykamy i umieszczamy w lodówce, pamiętając, żeby spożyć je jak najszybciej. Jeżeli liście utracą swoją chrupkość, należy je przed użyciem umieścić w lodowatej wodzie.

Zioła możemy kupić w doniczce i przechowywać na parapecie, dzięki czemu zawsze są świeże pod ręką. Pęczek ciętych ziół również wkładamy do woreczka do zamrażania żywności i przechowujemy na dnie lodówki.

Warzywa: pomidory najlepiej przechowywać w suchym, chłodnym i ciemnym miejscu z dala od innych warzyw i owoców, które w ich towarzystwie szybciej więdną, ze względu na wydzielany przez pomidory etylen. Większość innych świeżych warzyw najlepiej przechowywać w dolnych szufladach lodówki. Napoczęte warzywa, np. ogórki, osłonić folią do żywności w miejscu nacięcia. Cebulę i ziemniaki przechowywać w chłodnym, ciemnym miejscu (poza lodówką).

Sosy do sałatek
Majonez własnej roboty, sol aioli, czy śródziemnomorski majonez czosnkowy, powinny być przygotowywane bezpośrednio przed użyciem, gdyż w ich składzie jest surowe jajko. Sosy śmietankowe z jogurtem, śmietaną, śmietanką i innymi produktami mlecznymi smakują najlepiej, gdy są świeże świeżo sporządzone. Sosy winegret są łatwe do przygotowania i można je przechowywać w dobrze zamkniętym szklanym słoiku w lodówce przez kilka dni lub nawet dłużej, można więc od raz przygotować większą ilość.

Słoik możemy również wykorzystać do przygotowania sosu. Wystarczy włożyć do niego wszystkie składniki na vinaigrette, dobrze zamknąć i mocno wstrząsnąć, aby oliwa i ocet połączyły się z pozostałymi składnikami. Taki podstawowy sos z oliwy i octu można szybko i w łatwy sposób urozmaicić, dodając pokrojoną cebulę, zmiażdżony czosnek, chili, trochę świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy, sos sojowy, różnego rodzaju musztardy i miód lub brązowy cukier.

Nieskończona ilość kombinacji
Podczas przygotowywania sałatek obowiązuje tylko jedna zasada. Dozwolone jest to, co się podoba. Do sałatek oprócz świeżych warzyw i owoców sezonowych idealnie pasują również warzywa z puszki (kukurydza, fasola), ryby i owoce morza (lekko podsmażone na patelni, wędzone lub z puszki, np. tuńczyk), wędliny, podsmażone kawałki mięsa lub ser pokrojony w kostkę, dzięki którym sałatka staje się sycącym daniem głównym. Świetnym dodatkiem do sałatek są również marynowane antipasti z oliwkami, jajka gotowane na twardo lub gotowane ziemniaki, pokrojony w kostkę czerstwy chleb, tosty z bagietki lub gotowe paluszki chlebowe

O różnorodności decyduje również sposób przygotowywania składników. Choć trudno w to uwierzyć, na przykład marchew smakuje zupełnie inaczej w grubych plastrach, cienkich słupkach lub starta na tarce. Delikatny groszek strączkowy ma zupełnie inny smak po zblanszowaniu, niż surowy lub gotowany przez długi czas. Inaczej smakują również smażone i klasycznie gotowane szparagi.

Spróbuj także czasami nie tylko dodać małą ilość posiekanych ziół do sosu, ale także wrzucić dużą garść liści bazylii do sałaty. Gwarantujemy, że intensywny aromat przeniesie Cię w mgnieniu oka do Włoch!

Jak mieszać?
Makarony, sałatki ziemniaczane i ryżowe mieszamy odpowiednio wcześniej, aby dać im czas na „przegryzie się” smaków. Świeże, chrupiące składniki dodajemy jednak dopiero tuż przed podaniem.

Sałatę i świeże sałatki warzywne możemy przygotować wcześniej, lecz mieszamy z sosem dopiero tuż przed podaniem, aby warzywa nie zwiędły i nie straciły swojego aromatu. Składniki sałatki mieszamy delikatnie w dużej misce sztućcami do sałatek lub czystymi rękami i przed podaniem przekładamy do czystej miski lub nakładamy bezpośrednio na talerze i skrapiamy sosem tak, aby każdy mógł wymieszać sałatkę podczas jedzenia. Na piknik zabieramy ze sobą świeże składniki i sos w osobnych pojemnikach i mieszamy sałatkę dopiero na miejscu.

W przypadku sałatek owocowych owoce z sosem mieszamy od razu, jednak owoce, które szybko tracą kolor, jak jabłka, gruszki czy banany, dodajemy przed podaniem lub skrapiamy wcześniej sokiem z cytryny, aby jak najdłużej zachowały swój kolor.

Szybka rada: O czym należy pamiętać przed obróbką surowego drobiu?

Przy zakupie zwracamy uwagę na skórę, która musi być sucha, zwłaszcza w fałdach skórnych. Wilgotna i tłusta skóra oznacza, że mięso jest zepsute. Przed rozpoczęciem gotowania ważne jest, aby mięso umyć w zimnej wodzie, a następnie osuszyć ręcznikiem papierowym. Do przygotowania mięsa i warzyw używamy różnych noży i desek do krojenia.

Jak wybierać i przyrządzać ziemniaki?

Ziemniaki są dla nas tak oczywistym składnikiem dań, że… na co dzień się nimi nie interesujemy. A to niezwykle ciekawe i cenne warzywo.

Trudno byłoby wyobrazić sobie warzywo cieszące się większą popularnością, niż ziemniaki. Nie ma co dziwić się takiemu stanowi rzeczy – przecież ziemniaki są tylko zdrowe i pożywne, ale także bardzo smaczne, przy czym ich walory mają to do siebie, że świetnie pasują do różnych potraw, dzięki czemu znalazły tak szerokie zastosowania. Ziemniaki są najpopularniejszym chyba dodatkiem do obiadów, jakie goszczą na naszych stołach – pod tym względem zdecydowanie wyprzedzają ryż oraz makaron, które w tych celach stosowane są nieco rzadziej.

Pochodzą z Ameryki Południowej – uprawiano je tam już kilka tysięcy lat temu. Do Europy przywędrowały dopiero w XVI wieku. Co ciekawe, najpierw hodowano je jako rośliny ozdobne, a bulwy uważano za niesmaczne i mało wartościowe.

Jest jednak przeciwnie – bulwy obfitują w witaminy (C, B, PP, K i H) oraz minerały – potas, fosfor, magnez, wapń. Mają sporo błonnika regulującego przemianę materii i obniżającego poziom cholesterolu we krwi. Korzystnie wpływają też na drogi moczowe i zapobiegają nowotworom.

Jak kupić dobre ziemniaki? 
Przede wszystkim bulwy nie mogą być uszkodzone lub nadgniłe, bo ziemniaki będą się szybko psuły. Skórka powinna być gładka, a miąższ o jednolitej barwie.
Wybieraj raczej jasne bulwy. Ciemna skórka może świadczyć o zbyt intensywnym nawożeniu. „Oczka” w skórce powinny być płytkie – większe spowodują nieuniknione straty podczas obierania.
Odrzucaj bulwy zazielenione – zbyt długo były wystawione na działanie światła. Zawierają dużo szkodliwej solaniny, która nie rozkłada się podczas gotowania i może spowodować zatrucia pokarmowe.

Jak je przyrządzać?
Gotowane w wodzie, na parze, pieczone, smażone. Starte ziemniaki stanowią bazę ciasta służącego do przyrządzenia rozmaitych klusek – pierogów, szarych klusek, kopytek czy pierożków. Aby wszystkie te potrawy, ale także wiele innych, przyrządzić, należy wiedzieć jak obierać ziemniaki. Każda gospodyni oraz szef kuchni na pewno umiejętność tę posiedli na samym początku swojej drogi, jednak nadal istnieje spora grupa osób, które nie do końca wiedzą jak obierać ziemniaki.

Warto nauczyć się tego chociażby przez wzgląd na to, ile potraw, których składnikiem są ziemniaki znajduje się codziennym jadłospisie przeciętnego mieszkańca naszego kraju. Okazuje się, że to jak obierać ziemniaki nie jest wcale tak trudne, jak sądzą niektórzy – wymaga jedynie częstych ćwiczeń, dzięki czemu umiejętności przyjdą same, z czasem. Korzyści z nauczenia się obierania ziemniaków będą zaś na tyle duże, że niewielki przecież trud poświęcony na opanowanie tej sztuki z całą pewnością się nam opłaci. Okaże się także, że obieranie ziemniaków wcale nie niczym trudnym.

Czym nakładać potrawy?

Podczas eleganckiego przyjęcia oprócz sztućców indywidualnych dla wszystkich gości, na stole powinny się znajdować także specjalne, służące do nakładania porcji na talerz.

Nie wypada nabierać jedzenia z półmiska lub salaterki własnym widelcem. Dlatego do każdej potrawy stojącej na stole potrzebne są dodatkowe sztućce. Nazywane są serwingowymi lub środka stołu.

Jakie są potrzebne? To zależy, co podajesz. Jeśli zwykle są to: jedna sałatka, jedna przekąska, danie główne (np. z ziemniakami) oraz ciasto, wystarczy mieć: widelec do zakąsek, łyżkę i widelec do sałat, łyżkę oraz widelec półmiskowy, łopatkę do tortów i ew. czerpak do sosu.
Stylistyka. Nie muszą pochodzić z tej samej linii wzorniczej co sztućce leżące przy nakryciach, wystarczy, gdy będą do nich pasowały.

Czym zatem nakładać potrawy?
Widelec półmiskowy - dość masywny, z długimi ostrymi zębami. Służy do nakładania np. pokrojonej pieczeni.
Łyżka do sałatek - głębsza i większa od typowej łyżki do zupy. Do drobno posiekanych sałatek można ją podać samą.
Widelec do sałatek - właściwie to łyżka z dziurami, aby można było odsączyć nadmiar sosu. Stanowi komplet z łyżką.
Widelec do sardynek - szerokie widełki z listewką ułatwiają odsączenie oleju i przenoszenie ryb. Przydaje się do serów.
Nóż do tortów - ma długie ostrze, dość szerokie, ale węższe niż nóż do ryb. Ostry czubek ułatwia porcjowanie ciasta.
Widelec do zakąsek - ma dwa ostrza, dłuższe niż w zwykłym widelcu. Kładzie się go np. przy wędlinie, śledziach.
Nóż do ryb - szerokie ostrze ścięte z jednej strony umożliwia oddzielenie porcji i przenoszenie ich na talerz.
Łyżka półmiskowa - ma większą czaszę od typowej łyżki do zupy i dłuższą rękojeść. Do nakładania np. ryżu.
Łyżka do soli - mała, okrągła czasza i krótka rękojeść. Może służyć też np. do nabierania chrzanu lub ćwikły.
Czerpak sosu - miniaturka łyżki wazowej. Dzióbek zapobiega zaplamieniu obrusa i ułatwia serwowanie sosu.

Przygotowywanie składników do ciast

MĄKA: do wypieku ciast używa się następujących typów mąki: luksusowej, wrocławskiej, krupczatki i tortowej. Przed użyciem mąkę należy przesiać. Jeśli przygotowujemy ciasto drożdżowe to mąka powinna mieć temp. 20 C.

DROŻDŻE: powinny być świeże, wykazywać swoisty zapach i łatwo się kruszyć. Drożdże przed dodaniem do ciasta, rozciera się z cukrem lub z płynem, który powinien być ogrzany do temp. 34 C.

JAJA: przed użyciem myje się, po rozbiciu oddziela się żółtka od białek. Aby łatwo można było oddzielić żółtka od białek, jaja powinny być jak najbardziej świeże.

ŻÓŁTKA: uciera się przy pomocy pałki w misce kamionkowej o szorstkich ściankach, tak długo, aż masa żółtkowa zgęstnieje i stanie się pulchna. Niekiedy żółtka uciera się z masłem. Wówczas zmiękcza się masło przez pozostawienie go w temp. pokojowej. Następnie uciera się je w misce kamionkowej o szorstkich ściankach, aż do spienienia, po czym dodaje się, po jednym, żółtka, równocześnie ucierając. Jeżeli do żółtek utartych z masłem mamy dodać jeszcze jakiś płyn, to należy go dodawać po kropli, aby nie ,,zwarzyć" masy. Żółtka które dodajemy do ciast lub do mas do nadziewania mogą być zaparzane. Zaparzanie odbywa się w ten sposób, że żółtka uciera się z cukrem i miskę z nimi wstawia się do naczynia z gorącą wodą. Do żółtek wlewa się gorący płyn typu: mleko, zaparzoną kawę itp. i ubija się tak długo, aż masa zgęstnieje. Potem zdejmuje się z pary i ubija aż do ochłodzenia. Żółtka do ciast kruchych można dodawać ugotowane na twardo. Wtedy żółtka oddziela się od białek, wrzuca do płaskiego rondelka z gorącą wodą i gotuje. Odcedzone i ostudzone żółtka przeciera się przez sitko.

BIAŁKA: należy ubijać na pianę w ostatniej chwili przed dodaniem  do innych składników, gdyż piana dość szybko opada. Przy łączeniu jajek z innymi składnikami należy mieszać całość delikatnie i od razu wstawiać do dobrze nagrzanego piekarnika.

MASŁO: dodaje się do ciast klarowane. Klaruje się je przez powolne smażenie w rondelku, do momentu w którym osad opadnie na dno. Wtedy masło wlewa się do ciasta, a osad zostaje na dnie rondelka.

MIGDAŁY: przed użyciem parzy się je, aby łatwiej usunąć łupinkę. W tym celu zalewa się je wrzącą wodą i pozostawia w niej pod przykryciem tak długo, aż dadzą się bez trudu wysunąć z łupinki. Obrane migdały, ułożone na blasze podsusza się w lekko nagrzanym piekarniku. Do mas do nadziewania migdały rozdrabnia się przez zmielenie. Mielić migdały można w łupinie lub bez, w zależności od przepisu. Jeżeli chcemy migdałami posypać ciasto na wierzchu, lub jako dodatek do ciasta, to kroimy je w paski lub siekamy po wcześniejszym namoczeniu ich w zimnej wodzie.

ORZECHY WŁOSKIE: po zmiażdżeniu skorupki, wyjmujemy właściwą część i mielimy ją lub siekamy w zależności od potrzeby.

ORZECHY LASKOWE: należy zrumienić w gorącym piekarniku, co nada im lepszych walorów smakowych, ale musimy uważać, żeby się nie przypaliły. Zrumienione orzechy wyciera się z łupin w czystej ścierce.

CYTRYNY I POMARAŃCZE: umyte i osuszone ociera się ze skórek na tarkach o drobnych oczkach i dodaje do ciast i mas. Smażoną skórkę pomarańczową kroi się w paski.

RODZYNKI: należy opłukać w letniej wodzie, i jeśli są suche to namaczamy je w małej ilości wody.

WANILIA: przechowujem ją posypaną cukrem pudrem, którego potem używamy do ciast. Poza tym wanilię dodaje się do ciast tłuczoną. Przed tłuczeniem kroi się ją w cienkie paski w poprzek, miesza z niedużą ilością cukru pudru i tłucze w moździerzu. Następnie przesiewa się przez sitko, a pozostałości tłucze ponownie.

CZEKOLADĘ: przed dodaniem do mas do nadzieania, lukru lub ciasta rozgrzewa się w płaskim rondelku na parze, lub w słabo nagrzanym piekarniku. Należy wtedy skropić ją delikatnie wodą, mlekiem lub śmietanką. Gdy tylko zmięknie należy ją wyjąć i rozcierać. Możemy ją także rozpuścić w rondelku z masłem. Czekoladę można również rozdrobnić przez starcie na drobnych oczkach lub siekanie.

Degustowanie wina

Najważniejszą kwestią przy podawaniu wina jest jego temperatura. Należy przy tym zwrócić szczególną uwagę na fakt, iż okrelenie "temperatura pokojowa" pochodzi z czasów kiedy wynosiła ona nie więcej niż 18° C.
W pierwszej kolejności zwróćmy zatem uwagę na temperaturę podawanego wina, i tak:

Szampany powinny być podawane w temperaturze 6-8°C,
Wina białe - w temperaturze 8-12°C,
Wina młode czerwone - w temperaturze 13-14°C,
Wina lekkie czerwone - w temperaturze 14-16°C,
Wina szlachetne i stare roczniki - w temperaturze 18°C.

Kolejną istotną kwestią jest kolejność podawania win, tu z kolei trzeba pamiętać o kilku zasadach:

Wina należy podawać w kolejności od białych, poprzez różowe do czerwonych,
Wina wytrawne podajemy zawsze przed winami słodkimi i likierowymi,
Wina młode przed winami starymi,
Wina słabsze przed winami mocnymi.

Do poszczególnych typów wina istnieją oczywiście odpowiednie kieliszki mające na celu jak najbardziej podkreślić walory danego trunku, my jednak w tej chwili skupmy się na ocenie degustowanego wina. Warto w tym momencie wspomnieć iż kieliszek należy zawsze trzymać za nóżkę, a to między innymi dlatego aby nie ogrzewać trunku, czy nie zostawiać plam mogących utrudnić ocenę wzrokową wina.

Degustacja składa się z trzech części, w trakcie których wino poddajemy analizie wzrokowej, zapachowej i smakowej.

Analiza wzrokowa służy ocenie wyglądu wina, przy czym należy tu zwrócić uwagę nie tylko na kolor wina, ale również na jego przejrzystość, blask, intensywność i płynność. Sam kolor wina może nam już bardzo wiele powiedzieć.

Wina białe
Biały, bezbarwny: Wino młode
Jasny żółty z zielonkawym odcieniem: Wino młode zawierające dużo kwasów
Słomkowo zółty: Wino w szczytowej fazie dojrzałości
Bursztynowo żółty: Starszy rocznik, jeśli jest matowe, to prawdopodobnie uległo utlenieniu, jeśli błyszczące to dojrzewało prawidłowo

Wina czerwone
Fioletowy, purpurowy: Wino bardzo młode
Wiśniowy: Wino do konsumpcji
Czerwony z pomarańczowymi refleksami: Początek dojrzewania wina
Czerwony z brunatnymi odblaskami: Wino dojrzałe
Brunatny: Szlachetne, dojrzałe wino (o ile było przeznaczone do dłuższego przechowywania)

Analiza zapachowa służy ocenie bogactwa aromatycznego wina. Zapachy dzielimy na podstawowe - pochodzące z odmiany winogron, wtórne - powstałe w trakcie fermentacji oraz trzeciorzędne - powstałe w trakcie dojrzewania wina.
Analiza smakowa to najbardziej skomplikowany z trzech wymienionych etapów. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na równowagę, przy czym w zależności od rodzaju wina, należy obserwować różne elementy. I tak,

w przypadku win białych,
oceniamy równowagę kwasów i cukru,
w przypadku win likierowych,
oceniamy równowagę kwasów, cukru i alkoholu,
w przypadku win czerwonych,
oceniamy równowagę kwasów, cukru i garbników.

Wielu miłośników wina robi na pamiątkę notatki na temat win. Fachowa ocena wina może być dużo prostsza niż to się może wydawać, wystarczy skorzystać z jednej z dwóch przedstawionych propozycji. Pierwsza z nich jest bardziej opisowa ale i mniej dokładna, druga zaś pozwala na dość precyzyjną i fachową ocenę. W obu przypadkach otrzymywany wynik mieści się w skali od 0 do 20 punktów (taka skala jest stosowana częściej w Europie), jeśli chcemy otrzymać punktację amerykańską (od 50 do 100 punktów), wystarczy otrzymany wynik pomnożyć przez 2,5 i dodać 50. Na przykład wino które otrzymało 16 punktów w skali do 20 jest równoważne z oceną 90 w skali do 100 (16x2,5+50=90). Powodzenia i dobrej zabawy!

Tabela opisowa (4 pola)
Pozwala na zachowanie formy opisowej. Oceniane są cztery aspekty:

Wygląd (0-4 punktów)
Aromat (0-6 punktów)
Smak (0-6 punktów)
Wrażenie ogólne (0-4 punktów)

Tabela punktowa 
Ten bardziej rozbudowany system składający się z 12 pól pozwala na dość precyzyjną i profesjonalną ocenę wina. Brane są pod uwagę następujące składniki:

Klarowność (0-1)
Kolor (0-1)
Aromat (0-2)
Bukiet (0-3)
Moc (0-1)
Taniny (1-2)
Kwasowość (1-2)

Cukier (0-1)
Równowaga (0-1)
Koniec (0-2)
Wrażenie (0-1)
Podsumowanie (0-3)

A oto jak interpretuje się wyniki:

Skala 0-20, Skala 50-100: Ocena 

      

0-4, 50-59: To nie było wino 

5-8, 60-69: Kiepskie 

9-12, 70-79: Średnie 

13-14, 80-84: Dobre 

15-16, 85-89: Bardzo dobre 

17-18, 90-94: Wyśmienite 

19-20,95-100: Klasyka

Wszystko o JAJKACH

Jajka, które kupujemy w sklepie posiadają obecnie oznaczenie producenta, które jest wspólne dla całej Unii Europejskiej. Oznaczenie informuje o:

• wielkości jajek,
• sposobie chowu kur,
• kraju pochodzenia,
• producencie.

Wielkość jajek sklasyfikowana jest w następujący sposób:

• S - małe, o wadze poniżej 53g
• M - średnie, o wadze 53g - 63g
• L - duże, o wadze 63-73g
• XL - bardzo duże, o wadze powyżej 73g

Na jajkach możemy znaleźć kod zawierający pozostałe informacje.

Kod ma postać: X-YY-AABBCCDD

Znaczenie poszczególnych elementów kodu jest następujące:

X

Oznacza sposób w jaki chowane są kury:

• 0 - ekologiczny- Te hodowle przypominają gospodarstwa za czasów naszych babć. Kurki chodzą po trawie, grzebią w ziemi, wygrzewają się na słońcu. Ich jaja są większe, znacznie zdrowsze i przede wszystkim smaczniejsze.
• 1 - wolnowybiegowy- Kury chowane są w warunkach przypominających wiejskie podwórko. Oprócz miejsc na grzędach w kurniku, w gniazdach i ściółce, kury mogą w ciągu dnia przebywać na świeżym powietrzu, gdzie mogą chodzić i dziobać.
• 2 - ściółkowy- Kury mają warunki odrobinę lepsze od tych z chowu klatkowego. Nadal trzymane są w budynkach i klatkach, ale o „podwyższonym standardzie” (tj. co najmniej jedna trzecia powierzchni kurnika jest pokryta ściółką; gniazda są rozmieszczone na kilku piętrach). Zwierzęta jednak nadal wspomagane są antybiotykami
• 3 - klatkowy- Są to jaja od kur, które nigdy nie widzą słońca, żyją w klatkach tak ciasnych, że kurom trzeba przycinać dzioby, żeby się nie poraniły nawzajem. Dla oszczędności nie daje im się żadnej ściółki, lecz całe życie stoją na siatce. Karmione są specjalną paszą z dodatkiem barwników pozwalających uzyskać odpowiedni kolor żółtek. Do karmy nierzadko dodaje się mączkę zwierzęcą, wyprodukowaną z ryb albo… wyeksploatowanych kur niosek. Ponieważ w tych warunkach łatwo rozprzestrzeniają się choroby, kury nie mogłyby przeżyć bez „profilaktycznego” faszerowania ich antybiotykami, które przenikają do znoszonych przez nie jaj.

YY

Jest symbolem kraju, z którego pochodzą jajka (np. PL dla Polski).

AABBCCDD

Ostatnia część kodu wskazuje bezpośrednio na producenta (weterynaryjny numer identyfikacyjny), a konkretnie:

• AA - kod województwa,
• BB - kod powiatu,
• CC - kod zakresu działalności,
• DD - kod firmy.

JAKIE JAJKA KUPOWAĆ?

Kupując jajka warto zwrócić uwagę na powyższe oznakowanie, a przede wszystkim na wielkość jajek oraz sposobu chowu kur.

W przypadku sposobu chowu kur warto wybierać te jajka, które są oznaczone jak najniższym numerem. Chów ekologiczny zapewnia kurom najbardziej przyzwoite warunki - kury wypuszczane są na świeże powietrze, mogą spacerować, karmione są w naturalny sposób.

Kolejne numery to coraz gorsze warunki chowu kur i ich karmienia, które kończą się na chowie klatkowym. Pokrótce oznacza on skandaliczne warunki - wszystkie kury są trzymane przez cały czas ciasno w klatkach, często okaleczane i karmione w sposób automatyczny.

Warto zwrócić uwagę także na wielkość jajek - dobrze jest wybierać te mniejsze przynajmniej z dwóch powodów:

• duże jajka mogą wskazywać na mało ekologiczny sposób karmienia kur, który może być także szkodliwy dla nas,
• duże jajka mają cieńsze skorupy, które łatwo pękają podczas gotowania.

JAK GOTOWAĆ JAJKA?

Niektórzy uważają, że gotowanie jajek jest tak proste, jak ugotowanie wody. Często jednak okazuje się, że mamy problem z dokładnym określeniem, jak długo powinno się gotować jajko na miękko, jak długo na twardo i zazwyczaj wychodzi pomiędzy.

Zacznijmy jednak od początku, czyli od sprawdzenia, czy jajko jest świeże. Zanurzamy je więc w zimnej wodzie. Jeśli tonie, to znaczy, że spokojnie można je wykorzystać, jeśli wypłynie na powierzchnię lepiej wyrzucić je do śmietnika.

Przystąpmy więc do gotowania. Woda nie powinna mocno bulgotać, a tylko lekko drgać, więc nie przesadzajmy z ogniem. Ponoć już po jednej minucie jajko jest ugotowane na miękko. Jednak wtedy zarówno białko, jak i żółtko nie są jeszcze ścięte. Najlepiej poczekać 3 minuty. Wtedy białko będzie lekko ścięte, a żółtko całkowicie płynne.

Po upływie ok. 4 minut białko będzie ścięte dość mocno, a żółtko zacznie się lekko ścinać. Po 5 minutach otrzymamy tzw. jaja mole. Białko będzie ścięte całkowicie, natomiast żółtko zetnie się tylko w połowie. Po 7-8 minutach powinniśmy otrzymać jajko na twardo. Nie powinniśmy jednak gotować jajek dłużej niż 10 minut, bo wtedy zaczną tracić swój smak i staną się gumowate. Może pojawić się także warstwa nalotu na żółtku.

ZOBACZ TEŻ: 

Jak długo możemy trzymać mięso w zamrażarce?

Czas przechowywania w stanie zamrożenia zależy od rodzaju mięsa. Chudej wołowiny możemy nie wyciągać z zamrażarki nawet przez rok.

Cielęcinę możemy trzymać ok. 9 miesięcy. Wieprzowinę natomiast rozmrażamy najpóźniej po 7 miesiącach. Słonina i tłuste mięso oraz kiełbasa nie powinny być przechowywane dłużej niż 4 miesiące.

Mięso należy rozmrażać powoli. Plaster grubości 1 cm na rozmrożenie potrzebuje około jednej godziny. Mięso kroimy dopiero po całkowitym rozmrożeniu – w ten sposób zachowa ono soczystość, jednak bardzo tłuste kawałki możemy kroić na wpół zamrożone.
Wodę, która wycieknie z mięsa w trakcie procesu rozmrażania, można wykorzystać  np. przy podlewaniu mięsa lub przygotowywaniu sosu.

KREWETKI - jak je podawać? + przepis na risotto z krewetkami

Zasada jest taka, że krewetki podaje się bez pancerzy, tak aby ułatwić gościom konsumpcję. Małe lub tak zwane koktajlowe podaje się w formie sałatek lub właśnie koktajli. Duże krewetki np. z grilla najlepiej podać obrane z pozostawionymi ogonkami.

Jeżeli krewetki same w sobie stanowią danie, to podajemy do nich sztućce deserowe. Natomiast jeśli stanowią cześć dnia głównego, podane np. z cukinią i ryżem, to musimy obok talerza położyć sztućce obiadowe.

Tu moje pierwsze spotkanie z krewetkami prosto z morza. Pewna, położona na samej plaży restauracja w Helsingborgu serwuje obgotowane krewetki z czerwoną cebulką, cytryną, koperkiem. Do tego podawany jest świeży chleb z masłem. Mniam!

A tu przepis na domowe risotto z krewetkami i karczochami:

Składniki: 

szklanka świeżych lub mrożonych

gotowanych serc karczocha

8 krewetek, bez głów, z ogonami

mała cebulka

1łyżka oliwy z oliwek

2,5 szklanki bulionu warzywnego lub rybnego

2 szklanki ryżu Arborio

½ szklanki białego wytrawnego wina

¼ łyżeczki soli

pieprz

Podsmażamy serca karczocha i krewetki w małej ilości gorącej oliwy przez 5 minut, aż krewetki bedą ugotowane. W garnku podsmażamy na oliwie pokrojoną w plasterki cebulę, aż zmięknie. Mieszamy z ryżem, winem, solą i pieprzem. Doprowadzamy do wrzenia i redukujemy wino.

Dodajemy bulion, przykrywamy i gotujemy przez 10 minut. Dodajemy karczochy z krewetkami. Gotujemy cały czas mieszając. Przykrywamy i odstawiamy na 2 minuty, aż ryż będzie miękki. Podajemy!