Kraków: charakterny KARAKTER

Krakowska restauracja Karakter otworzyła swoje drzwi przy ulicy Brzozowej na początku sierpnia i od jeszcze przed otwarciem wywołała duże poruszenie. Na odważny, kolejny krok w swojej restauracyjnej karierze, zdecydowali się jeden z najlepszych w Krakowie szefów kuchni, Daniel Myśliwiec i właściciele krakowskiego Zazie Bistro. Karakter ma jedną oryginalniejszych kart w mieście, gdzie wegetarianie nie znajdą tu nic dla siebie, nawet w deserach! Tematem przewodnim są bowiem podroby.

                           

 Menu jest wyważone, ale daje wybór. Decyzja nigdy nie jest prosta bo karta podzielona jest na pięć części: przystawki, dania główne, chleb &…, desery oraz mule bar.  W Karakterze wypijemy też dobre wino, ponieważ za jego selekcję odpowiada Kuba Janicki (Kontretykieta), który słynie z sympatii do win ekologicznych, biodynamicznych i naturalnych.

Wnętrze Karakteru jest minimalistyczne, ale zarazem przytulne. W dekoracji, za którą odpowiada architekt, zlokalizowanego po sąsiedzku Zenitu, Piotr Paradowski, znajdziemy elementy art deco, industrial.Złoto, metal, beton. Jest ładnie. 

A obsługa? Młodzi ludzie są bardzo zainteresowani gośćmi, przykładają się, są mili i zawsze na miejscu, jednak momentami jeszcze trochę zagubieni.

Podsumowując: Karkakter to ładne miejsce, gdzie zjemy unikatowe jedzenie za rozsądne pieniądze. Wypijemy starannie dobrane, nie sztandarowe wina, których nie spróbujemy nigdzie indziej w naszym pięknym kraju. Karakter to miejsce z charakterem. Miejsce do którego chce się wracać po więcej!

INFO:

Karakter

ul. Brzozowa 17, Kraków

tel. 795 818 123

zdjęcia:
restauracja: http://www.piotrparadowski.com/
jedzenie: https://www.instagram.com/marcinczornyjkaluza/

Przewodnik smakosza: Cydr

Bywają gazowane, musujące lub niegazowane i powstają głównie z przefermentowanego soku jabłkowego. O dziwo Polska, w której jabłka uprawia się na potęgę, jest daleko w tyle za krajami przodującymi w produkcji cydrów. Jabłeczniki powszechne są w Wielkiej Brytanii, gdzie przez setki lat pracownikom sadów płacono właśnie cydrem.

Cydr popularny jest także we Francji, Szwecji, coraz częściej pojawia się w Niemczech. W Polsce w czasach PRL-u cydry zostały wyparte przez tanie jabole. Obecnie produkcję tego trunku w naszym kraju utrudniają przepisy, dlatego cydr importowany jest z innych europejskich państw lub wytwarzany w domach na własny użytek.

Próby produkcji na szeroką skalę napotykają wciąż na biurokratyczne przeszkody. Podjęły je m.in. Browary Regionalne Łomża, które krótko po wprowadzeniu alkoholu na rynek zostały ukarane przez Izbę Celną. Kiedy sadownicy czekają na upragnione ułatwienia, Polacy kupują cydr w sieci lub próbują robić go sami – najczęściej z kwaskowatych jabłek, cukru, cytryn i dodatkiem odrobiny imbiru.

Jak powstają cydry? 

Proces ich produkcji, z uwagi na wykorzystanie drożdży (istnieją także przepisy bez drożdżowej pożywki), przypomina odrobinę wytwarzanie piwa. Opiera się na fermentacji moszczu z jabłek. Cydr jest napojem orzeźwiającym, idealnym na upalne dni, lekko słodkim, gaszącym pragnienie. Zawartość alkoholu w cydrach waha się między 2 a 7 proc.

Cydr stopniowo, choć w żółwim tempie, pojawia się w polskich sklepach i restauracjach .

Jednym z najpopularniejszych na świecie cydrów jest szwedzki Rekordelig . Przedstawicielami cydrów wytrawnych, dostępnymi na polskim rynku, są cydry LeBrun w cenie ok. 20 zł za butelkę 0,75 l.

tekst: www.luxlux.pl

Piersi z kaczki na tagliatelle w sosie pomarańczowo-pieprzowym z gotowanymi warzywami

Składniki (na 4 porcje):

4 pojedyncze piersi kaczki

300 g makaronu tagliatelle

4 suszone pomidory w oliwie

1/3 pęczka natki pietruszki, drobno posiekanej

8 różyczek brokuła

8 mini kolb kukurydzy

8 marchewek 'baby'

marynata:

2 łyżki octu balsamicznego,

3 łyżki płynnego miodu,

1 szalotka drobno posiekana,

pieprz,sól

sos:

1 szklanka bulionu drobiowego

1 szklanka soku pomarańczowego

4 łyżki białego wytrawnego wina 

biały pieprz (zmielony)

1 łyżka zielonego marynowanego pieprzu

sól

Piersi z kaczki nacinamy ukośnie od strony ze skórą. Składniki marynaty łączymy, piersi zalewamy marynatą i odstawić na około godzinę.

Zamarynowane piersi oczyszczamy z marynaty. kładziemy na żeliwną patelnie z gorącym olejem najpierw stroną skóry do dołu i smażymy na zloty kolor, około 6 min, odlewamy nadmiar wytopionego tłuszczu, a  następnie przewracamy i smażymy kolejne 6 minut.

Rada: Piersi kaczki smażymy krótko. Mięso w środku powinno być różowe.

Warzywa gotujemy w osolonej wodzie. Najpierw wrzucamy marchewki,po kilku minutach kolby kukurydzy, a na koniec brokuła. Gdy warzywa są już ugotowane, odlewamy wodę.

Makaron gotujemy w osolonej wodzie zgodnie z instrukcja na opakowaniu. odcedzony makaron przekładamy na patelnie z rozgrzana oliwa. dodajemy pokrojone drobno, odcedzone z zalewy, suszone pomidory i posiekana natkę pietruszki, dokładnie mieszamy. Przykrywamy i zestawiamy z ognia.

Żeby kaczka nie była surowa w środku, patelnie z piersiami wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180 C i pieczemy ok 8 minut. Użycie piekarnika pozwoli nam uniknąć spalenia mięsa na patelni. Wyjmujemy z piekarnika, nacinamy ukośnie w odstępach około 2-2,5 cm i owijamy w folię aluminiową, aby nie wystygło. Do tłuszczu na patelni dodajemy bulion, sok, wino. Zagotowujemy sos na mocnym ogniu. Przecedzamy przez sitko, przyprawiamy solą oraz białym i zielonym pieprzem.

Makaron wykładamy na głęboki talerz. Układamy ugotowane warzywa, a na nich nacięte piersi kaczki. Polewamy sosem.

Sangria

Pewnie nie wiele osób wie, że Sangaree to określenie znanego drinka Sangria. Najprawdopodobniej do Europy (jako napój) przywieźli go hiszpańscy koloniści z wypraw po wyspach rejonu morza karaibskiego.

Sangaree to przekręcone hiszpańskie słowo sangrie, oznaczające krew. Przygotowanie trunku było bardzo proste, ponieważ sporządzano je (podobnie jak dzisiaj) na bazie czerwonego wina z dodatkiem soku z owoców, brązowego cukru i gałki muszkatołowej.

Nie można wyobrazić sobie lepszego trunku w miejscach o tropikalnym lub ciepłym klimacie. Współcześnie podaje się Sangaree w temperaturze pokojowej z dodatkiem kostek lodu i świeżych cytrusów, by zintensyfikować smak wina, ale jeszcze w początkach ubiegłego wieku można było skosztować drinka robionego z mocnego piwa, wiśniowego wina, porto, whiskey lub brandy. Barmani mieszali napój z różnymi, aromatyzowanymi likierami, za każdym razem tworząc nowy i niepowtarzalny smak „krwistego trunku”.

Składniki:

3 części czerwonego wina

1 część soku z pomarańczy

2 części lemoniady

lód

owoce:

pomarańcze

cytryny/limonki

truskawki

Cienko kroimy 1 pomarańczę, truskawki i cytrynę. Sok z 3 pozostałych pomarańczy wyciskamy do dzbanka i dodajemy wino. Dobrze mieszamy, następnie dodajemy pokrojone owoce i lód.

Jak czytać etykiety win?

ZOBACZ TEŻ PRZEPIS NA BEZALKOHOLOWĄ SANGRIĘ

Jakie wino do jakiej potrawy?

Łączenie wina i potraw jest tak naprawdę pewnym wyczuciem zmysłów. Jeśli jesteśmy przekonani, iż na stole jest dobre jedzenie i wino również jest dobre, to nic złego nie powinno się stać. Najważniejsze jest aby podążać za instynktem, wybrać dobre wino i dobre jedzenie.

Czasy w których królowała zasada podawania białego wina do ryby a czerwonego do mięsa również wydają się odejść do lamusa. Warto zauważyć iż dzisiejsze kalifornijskie czy australijskie Chardonnay jest mocniejsze i pełniejsze od delikatnego Pinot Noir a  czasem nawet Cabernet, co obala niejako teorię doboru wina tylko po kolorze.

Jedną z prostszych zasad dobierania wina do posiłku jest ich ciężar i moc. Oznacza to w praktyce tyle, iż należy dobierać wina i potrawy o podobnej mocy - do delikatnych posiłków lekkie wina, do ciężkich zaś wina mocne.

O ile spektrum potraw jest raczej trudne do ogarnięcia o tyle można pokusić się o przedstawienie win w umownej kolejności od najlżejszych do najcięższych.

Proszę jednak pamiętać, iż na pewno znajdą się wina które nie pozostaną w zgodzie z podaną kolejnością, jednak teoretycznie tak się przedstawia kolejność win od najlżejszych do najcięższych.

Wina białe w kolejności od najlżejszych do najcięższych

Soave

Riesling

Muscadet

Champagne i wina musujące

Chenin Blanc

Chablis lub unoaked Chardonnay

Sauvignon Blanc

Białe Bordeaux

Białe Burgundy

Pinot Gris

Gewürztraminer

Dojrzewane lub fermentowane w beczkach Chardonnay 

(szczególnie kalifornijskie i australijskie)

Wina czerwone w kolejności od najlżejszych do najcięższych

Valpolicella

Beaujolais

Pinot Noir

Rioja

Burgogne

Barbera

Chianti

Barolo

Merlot

Bordeaux

Zinfandel

Cabernet Sauvignon

Rhône, Syrah (Shiraz)

Kolejna propozycja zawiera przykłady połączeń polecanych przez światowe autorytety. Nie należy ich jednak traktować jak biblii i trzymać się kurczowo podanych propozycji.

Szparagi: nie są bardzo przyjazne dla wina (są bowiem lekko gorzkie w smaku). Poleca się do nich niemiecki Riesling Kabinett lub Spätlese.

Awokado z krewetkami, krabami itp.: Kabinett z Rheingau lub Pfaltz, Sancerre, Chardonnay lub Sauvignon z Australii, Chenin Blanc z RPA.

Kawior: tak naprawdę to najlepsza jest wódka z lodem, jeśli już koniecznie Szampan, to mocny i pełny.

Ślimaki: czerwone Côtes du Rhône i Côtes du Roussillion

Foie gras: dobre białe wino, najlepiej z późnych zbiorów: Sauternes, Riesling Auslese, Eiswein, Gewürztraminer, Bonnezeaux

Kozi ser (ciepły - grillowany lub pieczony): Sancerre, Pouilly-Fumé, Sauvignon Blanc z RPA lub Nowej Zelandii. Może być również lekko schłodzone Chinon.

Śledź: od wina woli gin, wódkę i piwo. Jeśli już musi być wino to można spróbować z Muscadet.

Melon: mocne słodkie wino. Doskonałe z porto, Rivesaltes, Banyuls, Maury (po przecięciu na pół można wlać w miejsce usuniętych pestek).

Ostrygi: australijskie lub kalifornijskie Chardonnay, Chablis, Sancerre, Muscadet.

Makaron - zależy od sosu:
w sosie kremowym: Frascati lub włoskie Chardonnay,
w sosie mięsnym: Merlot, Montepulciano d'Abruzzo,
w sosie z bazylii: Barbera, Sauvignon Blanc z Nowej Zelandii,
w sosie z owoców morza: dobra biała Rioja, Sauvignon Blanc,
w sosie pomidorowym: Sauvignon Blanc, Barbera, australijski Grenache.

Pasztety: do prostego pasztetu dobre białe wytrawne Vin de Pays; do pasztetu z kaczki Chateaunef du Pape, Chianti Classico.

Pizza: wytrawne czerwone wino z Rioja lub Włoch, australijski Shiraz.

Sałatki: większość wytrawnych białych win pobudzających apetyt.

Salami: Barbera, chilijski Cabernet Sauvignon, młode Bordeaux.

Łosoś (pieczony): Chardonnay z Australii lub Chile, Pouilly-Fumé, Riesling Spätlese. Jeśli koniecznie czerwone to del zdecydowane pikatne - np. Barbera.

Łosoś (świeży): dobry biały burgund, nowozelandzki Chardonnay, reński Kabinett lub Spätlese, ewentualnie młode Pinot Noir lub delikatny Merlot.

Potrawy tajskie (przyprawione imbirem lub mlekiem kokosowym): mocne Sauvignon Blanc - z doliny Loary lub Nowej Zelandii, lub Riesling Spätlese.

Dorsz: Chablis, dobry Muscadet lub niemiecki Kabinett lub Spätlese.

Homar: australijskie Riesling, Rieslig Spätlese (Pfalz lub Mosel).

Małże: Muscadet, Chablis, Chardonnay.

Tuńczyk (pieczony): białe Côtes du Rhône, z czerwonych Pinot Noir lub Merlot.

Turbot: dojrzałe Chardonay (Nowa Zelandia lub Australia), nie wytrawne moselskie Spätlese lub Auslese.

Barbecue: młody Shiraz, Chianti lub Navarra.

Wołowina (gotowana): czerwone Bordeaux, australijski Shiraz.

Kurczak, indyk (pieczony): w zasadzie można dopasować każde białe i czerwone wino w zależności od sosu. Należy z pewnością unikać pomidorów (z powodu ich dużej kwasowości), a jeżeli już to można spróbować z nowozelandzkim Sauvignon Blanc lub Chianti.

Chili: argentyński Malbec, Beaujolais.

Kuchnia chińska: wytrawny lub półwytrawny Riesling Kabinett lub Spätlese, może być też Gewürztraminer.

Curry: Chenin Blanc z RPA lub mocno taniczne czerwone - Chateaunef du Pape, Shiraz-Cabernet.

Kaczka lub gęś: bogate białe wino, np. Riesling Spätlese lub Auslese. W pomarańczach lub brzoskwiniach można wypić z Sauternes lub Riesling Auslese.

Dzika kaczka: dobrej klasy Cabernet Sauvignon z RPA lub australijski Shiraz.

Gulasz: bułgarski Cabernet Sauvignon, węgierska Kadarka lub młody australijski Shiraz.

Szynka: delikatne czerwone wino, np. Chinon lub Bourgueil, lekko słodkie niemieckie Spätlese, lekkie chilijskie Cabernet Sauvignon.

Kebab: chlijski Cabernet Sauvignon lub australijski żywy Shiraz.

Jagnięcina: bardzo dobre Bordeaux lub Cabernet Sauvignon z Chile lub RPA.

Wieprzowina: delikatne czerwone lub bogate białe.

Zając: żywe delikatne czerwone wino, np. Chinon lub Bourgueil.

Frankfurterki: młody Malbec z Argentyny.

Letnia kolacja

Pappardelle z suszonymi pomidorami, fasolką i rukolą

Jeżeli nie lubicie spędzać zbyt wiele czasu w kuchni, a do tego nie przepadacie za kulinarną nudą, dzisiejszy przepis z pewnością przypadnie ci do gustu. Pappardelle z pomidorami, fasolką i rukolą jest bowiem daniem, które świetnie sprawdzi się zarówno na co dzień, jak i na specjalne okazje. Mniam!

Składniki (4 porcje):

1 puszka fasolki szparagowej karczochów 

1 opakowanie suszonych pomidorów w oleju

1/3 szklanki białego wytrawnego wina (np. Pinot Grigio)

6 garści liści rukoli

400 g makaronu pappardelle

sól, pieprz

Suszone pomidory i fasolkę odsączamy z zalewy, pozostawiając łyżeczkę zalewy z pomidorów.  Kroimy karczochy i suszone pomidory na stosunkowo duże kawałki. Na patelni rozgrzewamy 1 łyżeczkę oleju z karczochów i suszonych pomidorów. Następnie podsmażamy na nich pokrojone składniki. Po 4 minutach dolewamy wino i gotujemy około 3 minuty. Po tym czasie dorzucamy rukolę i mieszamy do czasu, aż „zwiędnie” i zmięknie.

W tym czasie gotujemy makaron według wskazówek na opakowaniu. Odcedzamy, zostawiając na wszelki wypadek 1/3 szklanki wody z gotowania. Dodajemy do farszu ugotowany makaron, w razie potrzeby dolewamy też wodę. Doprawiamy solą i pieprzem. Podsmażamy jeszcze przez 2-3 minuty i gotowe!

Degustowanie wina

Najważniejszą kwestią przy podawaniu wina jest jego temperatura. Należy przy tym zwrócić szczególną uwagę na fakt, iż okrelenie "temperatura pokojowa" pochodzi z czasów kiedy wynosiła ona nie więcej niż 18° C.
W pierwszej kolejności zwróćmy zatem uwagę na temperaturę podawanego wina, i tak:

Szampany powinny być podawane w temperaturze 6-8°C,
Wina białe - w temperaturze 8-12°C,
Wina młode czerwone - w temperaturze 13-14°C,
Wina lekkie czerwone - w temperaturze 14-16°C,
Wina szlachetne i stare roczniki - w temperaturze 18°C.

Kolejną istotną kwestią jest kolejność podawania win, tu z kolei trzeba pamiętać o kilku zasadach:

Wina należy podawać w kolejności od białych, poprzez różowe do czerwonych,
Wina wytrawne podajemy zawsze przed winami słodkimi i likierowymi,
Wina młode przed winami starymi,
Wina słabsze przed winami mocnymi.

Do poszczególnych typów wina istnieją oczywiście odpowiednie kieliszki mające na celu jak najbardziej podkreślić walory danego trunku, my jednak w tej chwili skupmy się na ocenie degustowanego wina. Warto w tym momencie wspomnieć iż kieliszek należy zawsze trzymać za nóżkę, a to między innymi dlatego aby nie ogrzewać trunku, czy nie zostawiać plam mogących utrudnić ocenę wzrokową wina.

Degustacja składa się z trzech części, w trakcie których wino poddajemy analizie wzrokowej, zapachowej i smakowej.

Analiza wzrokowa służy ocenie wyglądu wina, przy czym należy tu zwrócić uwagę nie tylko na kolor wina, ale również na jego przejrzystość, blask, intensywność i płynność. Sam kolor wina może nam już bardzo wiele powiedzieć.

Wina białe
Biały, bezbarwny: Wino młode
Jasny żółty z zielonkawym odcieniem: Wino młode zawierające dużo kwasów
Słomkowo zółty: Wino w szczytowej fazie dojrzałości
Bursztynowo żółty: Starszy rocznik, jeśli jest matowe, to prawdopodobnie uległo utlenieniu, jeśli błyszczące to dojrzewało prawidłowo

Wina czerwone
Fioletowy, purpurowy: Wino bardzo młode
Wiśniowy: Wino do konsumpcji
Czerwony z pomarańczowymi refleksami: Początek dojrzewania wina
Czerwony z brunatnymi odblaskami: Wino dojrzałe
Brunatny: Szlachetne, dojrzałe wino (o ile było przeznaczone do dłuższego przechowywania)

Analiza zapachowa służy ocenie bogactwa aromatycznego wina. Zapachy dzielimy na podstawowe - pochodzące z odmiany winogron, wtórne - powstałe w trakcie fermentacji oraz trzeciorzędne - powstałe w trakcie dojrzewania wina.
Analiza smakowa to najbardziej skomplikowany z trzech wymienionych etapów. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na równowagę, przy czym w zależności od rodzaju wina, należy obserwować różne elementy. I tak,

w przypadku win białych,
oceniamy równowagę kwasów i cukru,
w przypadku win likierowych,
oceniamy równowagę kwasów, cukru i alkoholu,
w przypadku win czerwonych,
oceniamy równowagę kwasów, cukru i garbników.

Wielu miłośników wina robi na pamiątkę notatki na temat win. Fachowa ocena wina może być dużo prostsza niż to się może wydawać, wystarczy skorzystać z jednej z dwóch przedstawionych propozycji. Pierwsza z nich jest bardziej opisowa ale i mniej dokładna, druga zaś pozwala na dość precyzyjną i fachową ocenę. W obu przypadkach otrzymywany wynik mieści się w skali od 0 do 20 punktów (taka skala jest stosowana częściej w Europie), jeśli chcemy otrzymać punktację amerykańską (od 50 do 100 punktów), wystarczy otrzymany wynik pomnożyć przez 2,5 i dodać 50. Na przykład wino które otrzymało 16 punktów w skali do 20 jest równoważne z oceną 90 w skali do 100 (16x2,5+50=90). Powodzenia i dobrej zabawy!

Tabela opisowa (4 pola)
Pozwala na zachowanie formy opisowej. Oceniane są cztery aspekty:

Wygląd (0-4 punktów)
Aromat (0-6 punktów)
Smak (0-6 punktów)
Wrażenie ogólne (0-4 punktów)

Tabela punktowa 
Ten bardziej rozbudowany system składający się z 12 pól pozwala na dość precyzyjną i profesjonalną ocenę wina. Brane są pod uwagę następujące składniki:

Klarowność (0-1)
Kolor (0-1)
Aromat (0-2)
Bukiet (0-3)
Moc (0-1)
Taniny (1-2)
Kwasowość (1-2)

Cukier (0-1)
Równowaga (0-1)
Koniec (0-2)
Wrażenie (0-1)
Podsumowanie (0-3)

A oto jak interpretuje się wyniki:

Skala 0-20, Skala 50-100: Ocena 

      

0-4, 50-59: To nie było wino 

5-8, 60-69: Kiepskie 

9-12, 70-79: Średnie 

13-14, 80-84: Dobre 

15-16, 85-89: Bardzo dobre 

17-18, 90-94: Wyśmienite 

19-20,95-100: Klasyka

Terminy winiarskie

BARRIQUE
Typowa beczka dębowa z Bordeaux o pojemności 225 litrów. Obecnie stosowana szeroko na całym świecie do starzenia win czerwonych, a także do fermentacji i starzenia win białych.

Barrique

BATONAGE
Poruszanie osadu pofermentacyjnego w kadziach. Czynność ta usuwa tlen i zapobiega rozwojowi wad aromatycznych w winie. Z racji, że trzeba poruszać osad niemal „od dna” to batonage wymaga sporej krzepy.

BOCKSBEUTEL
Rodzaj płaskiej, a jednocześnie szerokiej butelki. Używa się ich we Frankonii oraz w Portugalii.

Bocksbeutel

BODEGA
Hiszpańskie określenie wytwórni wina.

BOTRYTIS CINEREA
Rodzaj szlachetnej pleśni. Gdy pokryje ona winogrona sprawia, że odparowuje z nich woda w związku z czym sok jest niezwykle zagęszczony. Dzięki temu otrzymujemy doskonałe, skoncentrowane wina słodkie n.p. Tokaj Aszu, Sauternes. Czytaj dalej...

BRUT
Tak określamy wina musujące bądź szampany, które mają zawartość cukru niższą niż 15g/litr.

CLOS
Francuska winnica otoczona kamiennym murem, termin stosowany najczęściej w Burgundii.

DEKANTACJA
Przelanie wina z butelki do karafki w celu usunięcia osadu oraz natlenienia wina.

EISWEIN
Wino "lodowe", powstaje z winogron zebranych w niskiej, ujemnej temperaturze, dzięki czemu woda w gronach jest zamarznięta.

Eiswein

FERMENTACJA
Proces podczas którego drożdże zjadając cukier przekształcają go w alkohol i dwutlenek węgla.

FINISZ
Smak jaki wino zostawia w ustach po połknięciu. Im dłuższy jest finisz tym wino jest lepiej oceniane.
MACERACJA
Mieszanie moszczu winnego ze skórkami oraz z pestkami.

MOSZCZ
Sok z wytłoczonych winogron przed fermentacją.

Moszcz

SOMMELIER
Pracownik restauracji odpowiedzialny za odpowiedni dobór wina, jego podawanie, kupowanie.

Sommelier

SZAPTALIZACJA
Dodawanie cukru do moszczu w celu zwiększenia mocy wina.

TERROIR
Termin określa właściwości terenu, jego klimat, glebę, wszystkie czynniki geograficzne mające wpływ na wino.

Jak łączyć wina i sery: Jakie wino pasuje do danego sera - zestawienia

Aby wydobyć smak sera najlepiej połączyć go z odpowiednim winem. Nie każde wino idzie w parze z dowolnym serem. Jakie wino podać do sera Cheddar, a jakie do sera Brie? Ja Podpowiadam jak łączyć wina z serami, aby kolacja się udała.


Feta: idealnym towarzyszem będzie lekkie, młode wino o owocowym bukiecie - powiedzmy Beaujolais. Pamiętajcie tylko, że nie chodzi o mazisty ser fetopodobny, który można dostać w Polsce, a o prawdziwą fetę grecką.

Cheddar: dojrzałe odmiany tego sera świetnie smakują z winami szczepów Shiraz albo australijskimi kupażami Shiraz i Cabernet.

Brie: ten najsłynniejszy ser francuski łączymy z dobrym francuskim winem. Idealnym towarzyszem będzie Vouvray, Pinot Blanc oraz szampan.

Camembert: podobnie jak poprzednik, lubi wina białe, takie jak Chenin Blanc lub Cabernet Blanc.

Gouda: mocny smak tego sera można podkreślić kieliszkiem Cabernet Sauvignon lub Zinfandela.

Gruyere: szwajcarski ser o orzechowym, pikantnym posmaku dobrze skomponuje się z Pinot Grigio i Cinsault (francuskim z regionu Languedoc-Roussillon albo algierskim lub marokańskim).

Parmezan: przeważnie używamy go do posypywania spaghetti, ale dobry, dojrzały parmezan świetnie smakuje na desce serów w parze z winami szczepów Cabernet Sauvignon i Pinot Noir.

Ementaler: podajemy go z owocami (gruszki, jabłka) i orzechami albo szynką (prosciutto) i salami. W tym pierwszym przypadku dobrym towarzystwem będzie lekkie, białe wino o owocowym posmaku (m.in. portugalskie vinho verde), w drugim - niezbyt ciężkie, młode wino czerwone.


Podsumowanie:

czerwone i białe wino wytrwane - sery półtwarde typu Edam, Gouda, Cantal, Reblochon lub Cheddar 

wino czerwone- sery twarde typu Emmentaler, Gruyère

wino żółte - sery Comté

wina z Frioul - Parmezan 

wina słodkie - sery owcze (w tym oscypek) 

wina białe wytrawne - sery kozie 

wina czerwone - sery Brie 

Polecam też post o tym jak czytać etykiety win.

Zupa cebulowa

Składniki (na 4 porcje):

8 cebul

2 łyżki oliwy

3 łyżeczki cukru

1 l bulionu mięsnego

szklanka białego wytrawnego wina

2 ząbki czosnku

2 łyżeczki soku z cytryny

4 kromki bagietki

100 g startego sera gruyere

sól, pieprz

Cebulę obieramy i kroimy w krążki. Oliwę rozgrzewamy w garnku, następnie wkładamy cebulę i podsmażamy. Doprawiamy cukrem, solą i pieprzem i tak smażymy przez 10 min do momentu gdy cebula zacznie brązowieć i wtedy zalewamy ją bulionem i gotujemy całość przez 15 min.
Czosnek obieramy, drobniutko siekamy. Do zupy dodajemy sok z cytryny, sól, pieprz i czosnek.

Gotową zupę przelewamy do 4 żaroodpornych miseczek. Na każdej porcji układamy po 2 kromki bagietki i posypujemy to serem. Wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 220 C. Zapiekamy 5 (do czasu aż ser się rozpuści). Smacznego!

Jak czytać etykiety win

Etykiety win mogą niekiedy przysporzyć trochę kłopotu. Nie każdy zna bowiem oznaczenia, które umieszczają na nich producenci a to właśnie one są kluczem do wyboru właściwego trunku. Nie ma jednolitego systemu oznaczania. Każdy kraj a czasem i winnica ma osobny schemat. Jednak na większości win znajdują się te same podstawowe informacje.

Zamiast zatem wpatrywać się w butelkę przez 20 minut i próbować rozszyfrować etykietę, przeczytajcie zebrane przez nas porady. W końcu im szybciej kupicie wino ( w jakiej temperaturze podajemy wino?), tym szybciej będziecie mogli delektować się jego smakiem.

Umieszczona na etykiecie data (rocznik) to informacja o tym kiedy odbył się zbiór winogron. Podobno im starsze wino (wino i czekolada, to wspaniałe połączenie), tym lepsze. Nazwa wina niekoniecznie musi zawierać dane o apelacji (np. Rioja) czyli miejscu skąd pochodzi trunek.

Zazwyczaj po rejonie, gdzie uprawiano winorośl można już poznać czy wino  będzie dobre. Dodatkowo producent zamieszcza dane o nazwie szczepu (np. merlot, malbec, chardonnay, riesling), winnicy oraz gdzie zostało zabutelkowane (produkcja i butelkowanie w jednym miejscu to gwarancja jakości) a także umieszcza liczbę oznaczającą procentową zawartość alkoholu (prawy dolny róg).

Oprócz tych informacji na etykiecie mogą znaleźć się też takie oznaczenia:

VDQS - Vin Delimite de Qualite Superieure (wino o wysokiej klasie, które pochodzi z określonego terenu)

Vin de table / Vin de table / Vino da Tavola / Vino de Mesa  (wino stołowe)

Reserva / riserva (wino, które dłuższy okres leżakowało w beczce)

Supérieur / superiore (wino zawiera więcej alkoholu)

Co zrobić z resztkami jedzenia?

Co roku obiecujemy sobie. że już na następne święta jedzenia będzie mniej. Na ogół jednak kończy się na deklaracjach...

Co zrobić z resztkami pieczeni, kapusty czy makaronu do rosołu? Można oczywiście przygotować z nich nowe pyszne potrawy: zapiekanki, paszteciki, sałatki. Jednak wszystkiego nie da się od razu przetworzyć ani zjeść. Oto kilka zasad, które pomogą ci przedłużyć okres przydatności twoich potraw:

Czysta lodówka. Niska temperatura chroni żywność przed zepsuciem, ale tylko wtedy, gdy w produktach i wewnątrz lodówki nie ma bakterii. A więc nawet jeśli myłaś ją przed Gwiazdką, po świętach zrób to ponownie. Była przecież ostatnio mocno eksploatowana. Wstaw do niej także spodek z sodą oczyszczoną, która działa bakteriobójczo.
Wszystko pod przykryciem. Nie wstawiaj do lodówki potraw na półmiskach ani w salaterkach. Najlepsze do przechowywania są zamykane pojemniki.
Rozmieszczenie. Produkty najtrwalsze umieść na półkach przy tylnej ściance, a z przodu te które trzeba zjeść szybko.

Które produkty możesz uratować przed zepsuciem?

Ciasto - większość, w tym tort i sernik, możesz zamrozić nawet na 3 miesiące. Szarlotka wytrzyma w lodówce kilka dni. Ciasteczka i pierniki zachowają świeżość nawet do 2 miesięcy w blaszanych pudełkach.
Wino - przelej resztki do foremek na lód, włóż do zamrażalnika. Przydadzą się do drinków lub sosów. Sos do naleśników: dodaj do wina odrobinę cukru, cynamonu i goździk. Odparuj 1/3 objętości.
Ryby - gotowych dań rybnych nie zamrażaj, przechowuj je w lodówce. Najtrwalsza jest ryba w galarecie i śledzie marynowane – wytrzymają 5–6 dni. Pozostałe potrawy trzeba zjeść w ciągu 3–4 dni.
Zupa - bez ziemniaków można przechowywać w zamrażarce do 2 miesięcy. Zupę z ziemniakami zagotuj, przelej do wyparzonych słoików, zakręć. Gdy ostygnie, wstaw do lodówki. Wytrzyma 4 dni.
Pieczywo - zawiń szczelnie w folię i zamroź. Jeśli przez święta sczerstwiało, rozmrażaj w rozgrzanym piekarniku, lekko skrapiając skórkę wodą. Możesz także je ususzyć i zrobić tartą bułkę.
Mięso - pieczeń i inne dania mięsne mogą leżeć w zamrażarce 5–6 miesięcy. W lodówce przechowuj je 3–4 dni. Wędlinę ze sklepu podziel na porcje „na jeden raz”, przechowuj w zamrażarce do miesiąca.