Ed Red - krakowski steak house

Zaryzykowałabym stwierdzeniem, że gastronomia w Krakowie działa prężniej niż w Warszawie. Wybór kuchni prawie z całego świata daje dużo propozycji miejsc gdzie można zjeść i wypić. A co jeśli mamy za mało czasu, żeby spróbować wszystkiego na co mielibyśmy ochotę? Albo obawiamy się wpadki w postaci niesmacznej kolacji? Czasem warto popytać wśród lokalnych mieszkańców lub jak to coraz częściej bywa zrobić rekonesans w internecie. Tak też zrobiłam ja. Mając jeden wieczór w Krakowie, zaufałam Basi Stareckiej, prowadzącej bloga nakarmionastarecka.pl i piszącej recenzje do polskich czasopism. Wybór padł na Ed Red. I słusznie.

Ed Red to krakowska restauracja ze stosunkowo krótkim stażem, bo otwarta w kwietniu tego roku. Lokal znajduję się zaledwie kilka kroków od Głównego Rynku co nie wątpliwie ułatwia turystom, żądnym dobrego mięsa, znalezienie miejsca gdzie dobrze zjedzą.

Steak house - tak określa swoją kuchnię Ed Red. Podawana tutaj wołowina słynie z tego, że jako pierwsza w Polsce, przed podaniem jest przez kilka tygodni sezonowana na sucho. Mało tego mięso pochodzi od polskich krów, ras mięsnych (przypominam, że wołowina w Polsce to głównie produkt uboczny produkcji mleka) a do tego od lokalnych hodowców, a nie z jakiejś tam Argentyny!

Na miejsce docieramy chwilę po 19 w czwartek przed długim weekendem listopadowym. Lokal jest w połowie zapełniony. Wnętrze jest industrialne, z ciekawymi dekoracjami. Różni się od innych krakowskich restauracji swoim lekko surowym wyglądem. Dla mnie w porządku, czuć przestrzeń, ale przy stoliku można poczuć się intymnie.

Kelnerka przynosi kartę. W menu już pojawia się wkładka świętomarcińska z gęsią w roli głównej. Regularne dania to logiczny, przemyślany plan. Na przystawkę do wyboru jest tatar wołowy, kaszanka, śledzie - takie polskie akcenty ale mamy też do wyboru sałatę z łososiem czy cielęciną (26 zł), a nawet ostrygi. Ja waham się między podrobami cielęcymi na 5 sposobów a pieczonymi kośćmi szpikowymi z ziołową salsą (14 zł). Wybór pada na kości.

Dania główne to oczywiście steki wołowe (od 19,90 zł za 100 g), burgery, policzki wołowe (37 zł) (to mam zamiar spróbować następnym razem!), kurczak czy pstrąg z palonym masłem (31 zł). A co jeśli nie jecie mięsa? Nic straconego. Dla wegetarian znajdzie się, tak popularne ostatnio, kaszotto z grzybami i regionalnym cheddarem (26 zł). Do tego wybór klasycznych dodatków. Dobre domowe wino robiło nam za deser, więc karta deserów nie była przedmiotem moich rozważań.

Tak więc nasz wybór padł na kości szpikowe i po burgerze Eda (28 zł) z sosem z zielonego pieprzu i gorgonzoli. W oczekiwaniu na jedzenie dostaliśmy po grzance z salami i majonezem, wszystko home made. Plus za czekadełko. To miły akcent, tak na pierwszy głód podczas oczekiwania.

Po 20 minutach nadchodzą nasze kości szpikowe. Myślicie pewnie: 20 minut? Tak, tak. Kelnerka nas uprzedzała. Ale to dobry znak! Kości pieczone są na bieżąco. I to czuć i w smaku i w zapachu. Wow! Ziołowa salsa to zaskakujący akompaniament do szpiku, ale ku mojemu zdziwieniu - pasuje.

Czas na długo wyczekiwanego burgera. Pewnie tak jak ja jesteście przyzwyczajeni do burgerów w dużych bułach, czasem prawidłowo podpieczonych, chrupiących, czasem miękkich jak w McDonalds's. Więc pewnie wyobrażacie sobie moje zdziwienie gdy zobaczyłam coś takiego:

Ale staram się nie oceniać książki po okładce. Burger był pyszny. Podsmażony chleb zamiast bułki? Tak! Tak wyglądał burger naszych dziadków. Wiedzieli co dobre. Każda z kromek posmarowana jest innym sosem, jedna grzybowym. To ci niespodzianka. A jak mięso? Pycha. Podsmażone tylko z zewnątrz, czerwone w środku. A co z sezonowaną wołowiną? Jest różnica w smaku? Jest. I to duża. Tylko sos zawiódł, był słodki, nie było czuć ani pieprzu ani gorgonzoli. I był brązowy. Hmmm..

Podsumowując: miejsce na prawdę godne polecenia. Jedzenie smaczne, porcje słuszne, ceny adekwatne. Klimat miejsca pasuje do menu, a menu pasuje turystom. Wybierzecie się i Wy?

INFO:
Ed Red
ul. Sławkowska 3
Kraków

Dlaczego francuski Lyon okrzyknięto światową stolicą gastronomii? FOTORELACJA

We francuskich restauracjach w Lyonie, można jeść tłuszcz wieprzowy smażony w tłuszczu wieprzowegym, mózg świni polany wieprzowym vinaigrette, sałatkę z kremowym smalcem, podroby gotowane wewnątrz pęcherza świni, kromową, gotowaną ala kaszankę, sałatkę z soczewicy z kiełbasą i pietruszką, a także grillowane kiełbaski w brioche. Z tych i innych powodów, Lyon, 76 lat temu, został okrzyknięty francuską, ale także światową stolicą gastronomii.

Ale prawdziwi smakosze nie jedzą tylko w restauracjach. Dla miłośników gotowania, niedzielne zakupy na targu, cukiernie, piekarnia to istny raj dla ziemi. Sami zobaczcie:

Marché St Antoine: uliczny targ, Lyon

Świeże produkty, wspaniałe smaki, miliony kolorów i zapach owoców.

Mówi się, że Paryż to serce Francji, a Lyon to jej żołądek. Skoro tak, to można się spodziewać że w Lyon znajdziemy wspaniałe uliczne targi. I rzeczywiście tak jest. Ja wybrałam się na jeden w samym sercu miasta, nad rzeką Rhone przy Quai St Antoine.

Targowisko działa od wtorku do niedzieli włącznie i zaczyna się już 4 lub 5 rano. Targ ten jest popularny nie tylko wsród turystów, ale przede wszystkim wśród okolicznych mieszkańców, którzy stawiają na lokalne produkty, mając dość plastikowego jedzenia z wielkich supermarketów.

Wszystkie rodzaje pomidorów kusiły kształtami i kolorami, brzoskwinie zachwycały pierwszym kęsem. Ogromy wybór ziół, czosnku, orzechów. Kosze kiełbas i wędlin. Kurczaki z rożna.

Zaskakujące również były ceny. Rozsądne! Adekwatne do jakości, ale nie wygórowane.

Sami mamy tak wiele miejsc w Warszawie, które mogłyby chociaż raz czy dwa razy w tygodniu zmienić się w bazarek lokalnych przedsiębiorców. Jednak tylko nieliczne akcje, takie jak Targ Śniadaniowy dają nam możliwość kupienia świeżych i zdrowych produktów w normalnej cenie.

Przewodnik smakosza: Cydr

Bywają gazowane, musujące lub niegazowane i powstają głównie z przefermentowanego soku jabłkowego. O dziwo Polska, w której jabłka uprawia się na potęgę, jest daleko w tyle za krajami przodującymi w produkcji cydrów. Jabłeczniki powszechne są w Wielkiej Brytanii, gdzie przez setki lat pracownikom sadów płacono właśnie cydrem.

Cydr popularny jest także we Francji, Szwecji, coraz częściej pojawia się w Niemczech. W Polsce w czasach PRL-u cydry zostały wyparte przez tanie jabole. Obecnie produkcję tego trunku w naszym kraju utrudniają przepisy, dlatego cydr importowany jest z innych europejskich państw lub wytwarzany w domach na własny użytek.

Próby produkcji na szeroką skalę napotykają wciąż na biurokratyczne przeszkody. Podjęły je m.in. Browary Regionalne Łomża, które krótko po wprowadzeniu alkoholu na rynek zostały ukarane przez Izbę Celną. Kiedy sadownicy czekają na upragnione ułatwienia, Polacy kupują cydr w sieci lub próbują robić go sami – najczęściej z kwaskowatych jabłek, cukru, cytryn i dodatkiem odrobiny imbiru.

Jak powstają cydry? 

Proces ich produkcji, z uwagi na wykorzystanie drożdży (istnieją także przepisy bez drożdżowej pożywki), przypomina odrobinę wytwarzanie piwa. Opiera się na fermentacji moszczu z jabłek. Cydr jest napojem orzeźwiającym, idealnym na upalne dni, lekko słodkim, gaszącym pragnienie. Zawartość alkoholu w cydrach waha się między 2 a 7 proc.

Cydr stopniowo, choć w żółwim tempie, pojawia się w polskich sklepach i restauracjach .

Jednym z najpopularniejszych na świecie cydrów jest szwedzki Rekordelig . Przedstawicielami cydrów wytrawnych, dostępnymi na polskim rynku, są cydry LeBrun w cenie ok. 20 zł za butelkę 0,75 l.

tekst: www.luxlux.pl

Przewodnik smakosza: Irlandzkie sery

Francuscy i włoscy producenci sera powinni mieć się na baczności, ponieważ po piętach depczą im małe, rodzinne firmy z Irlandii.

Na Zielonej Wyspie produkuje się ponad 140 rodzajów sera, zarówno tego pasteryzowanego, niepasteryzowanego, z mleka krów, kóz czy owiec.

Camembert lub Parmigiano Reggiano na kontynencie produkowany jest w wielu miejscach, dlatego przy jego tworzeniu obowiązują restrykcyjne przepisy, które zapewniają spójne standardy. Irlandczycy mają bardziej elastyczne podejście do produkcji, dzięki czemu mogą pochwalić się jej większą różnorodnością.

Charakterystyczną cechą wyspiarskiego sera jest to, że mleko do jego produkcji pozyskiwane jest od jednego stada. O oryginalności produktu może świadczyć wytwórca, będący najczęściej właścicielem farmy. Sery są wyrabiane ręcznie, mają certyfikaty autentyczności i łatwo sprawdzić skąd pochodzą. I co najważniejsze, niewielkie stada krów są wypasane na wolnym wybiegu, dlatego smak mlecznych produktów jest tak wyjątkowy. Oto kilka najciekawszych, które warto spróbować.

Ser Blarney wytwarzany jest z mleka krowiego. Dojrzewa przez około trzy miesiące. Po tym czasie staje się półtwardy i pikantny.

Cahill's Porter mozaikowy wygląd powstaje po zmieszaniu sera Cheddar z piwem Guinness. Ma lekko słodko-słony smak z nutami czekolady i dymu.

Drumlin wytwarzany jest z surowego mleka. Ser dojrzewa i twardnieje przez co najmniej 6 tygodni. Charakteryzuje się łagodnym smakiem.

Kilcummin to tradycyjny ser którego miąższ jest w kolorze złotym zaś skórka ciemna, pokryta bordowymi liniami lub otworami. Ma delikatny smak i intensywny

Knockalara Sheep's  powstaje z pasteryzowanego mleka owiec z dodatkiem wegetariańskiej podpuszczki. Można go podawać zarówno z makaronem jak i do sałatek. Ser ma cytrynowy posmak.

W poszukiwaniu irlandzkich serów proponujemy odwiedzić sklepy, zajmujące się sprzedażą nabiału z różnych, europejskich krajów. Można także wybrać zakupy on-line poprzez Irlandzkie Stowarzyszenie Producentów Serów.

Cooleney

Cahill's Potter

Drumlyn

Tekst: www.luxlux.pl
zdjęcia: internet

Przewodnik konesera : Pancetta

Pancetta jest często nazywana włoskim boczkiem. To w sumie prawda, ale w przeciwieństwie do zwykłego boczku, który jest najczęściej wędzony, pancetta nie jest wędzona, a utwardzana ​​się w soli i przyprawach, takich jak gałka muszkatołowa, pieprz i koperek. Następnie jest suszona przez kilka miesięcy.

Poza Włochami, pancetta najczęściej jest rolowana tak, aby tłuszcz i mięśnie okręcały się wokół siebie. Pancetta może być również zrobiony w postaci grubego plastra, tak, że tłuszcz jest głównie na jednej stronie. Zrolowaną pancettę można normalnie pokroić w okrągłe plastry, cienkie jak papier, zanim dodamy ją do smażenia, natomiast pancettę w kawałki zwykle siekamy lub kroimy przed dodaniem do potrawy.

Pancetta dodaje charakterystyczny smak wieprzowiny do makaronu i innych potraw. To tradycyjna baza dla wielu klasycznych makaronów, jak carbonara lub all'amatriciana.

Roquefort

Francuski ser z niepasteryzowanego mleka owczego. Oryginalnie dojrzewa w jaskiniach w wiosce Roquefort-sur-Soulzon i cały ten proces trwa trzy miesiące. Efektem tego jest średnio miękki, kruchy, biały ser z niebiesko-zielonymi żyłkami o słodkim, pikantnym smaku.

Zastosowanie

Roquefort stanowi dobre uzupełnienie deski serów, podany z owocami. Jest także pyszny dodany w sałatkach, makaronach, tartach lub składnik farszów.

Gorgonzola

Włoski ser pleśniowy z krowiego mleka pasteryzowanego. Gorgonzola ma jasnożółty kolor z zielono-niebieskimi "żyłkami". Posiada charakterystyczny zapach i może być łagodna lub silna i ostra w smaku, w zależności od jej dojrzałości. Jest bogata, kremowa i powszechnie stosowana w najprostszej postaci - spróbuj go jako ser deserze lub w sałatkach czy dipach.

Edam

Ser będący kwintesencją holenderskiego sera. Wykonany z mleka krowiego. Jestma mocny, elastyczny, blado-żółty, a jego wnętrze jest słodkie i ma smak lekko orzechowy. Całe sery są kuliste, a te przeznaczone na eksport są pokryte kolorowym woskiem.
Edam jest dostępny w szerokim zakresie aromatów, i wykonany jest głównie przez kraje północnej Europy zachodniej, choć Edam z holenderskiego portu o tej samej nazwie jest opatrzony specjalnym znakiem. Edam  dobrze się topi i jest popularnym składnikiem w kuchni. W swojej ojczyźnie, Edam jest tradycyjnie podawane na koniec posiłku w towarzystwie jasnego piwa.

Poradnik kupującego

Sery z Edam sama będą oznaczone etykietą Noord-Hollandse Edammer. Istnieją także niskotłuszczowe i wegetariańskie wersje Edama, i tak samo są pokryte czerwonym woskiem tak jak te standardowe wersje sera. Edam z zielonym nalotem woskowym jest aromatyzowany ziołami; wosk brązowy wskazuje dodanie pieprzu do sera, a wosk pomarańczowy wskazuje na smak kminku. Starsze Edamy, które dojrzewały  ok sześciu miesięcy mają bardziej suchą , twardszą konsystencję, i są sprzedawane z czarnym woskowym nalotem.

Cheddar

Być może najbardziej znany z brytyjskich serów, w dzisiejszych czasach produkowany na całym świecie. Tradycyjne gospodarstwa, jak np. Montgomery czy Keen, nadal produkują cheddar z surowego mleka krowiego, który później dojrzewa nawet do 18 miesięcy, co nadaje mu suchą, łuszczącą teksturę i bogaty, pikantny, często orzechowy charakter. Produkowane masowo wydają się być znacznie krócej dojrzewające, przez co mogą mieć kremową, wilgotną konsystencję i łagodniejszy smak, ale generalnie lepiej się topią podczas gotowania.
Mieszaniny podpuszczek wegetariańskich i zwierzęcych są stosowane, w zależności od producenta. Cheddar tradycyjnie wykonywany jest z płyty z masy serowej, które są ułożone jedna na drugiej, i są często obracane. Ciśnienie wywierane przez ich łączną wagę wyciska resztki serwatki. Płyty sera mogą być krojone na małe kawałki, solone, i umieszczane w formach w których dojrzewają. Proces ten znany jest jako "cheddarowanie".

Poradnik kupującego

Cheddar jest do kupienia w wielu różnych formach, od młodych i świeżych po dojrzałe i kruche. Sery oznaczone jako Cheddar West Country są wykonywane z krów hodowanych w Kornwalii, Devon, Dorset i Somerset przy użyciu tradycyjnych metod. Nie mogą zawierać żadnych barwników, substancji aromatyzujących ani konserwantów i muszą dojrzewać w gospodarstwie, w którym zostały one wykonane, przez co najmniej dziewięć miesięcy.

Ricotta

Miękki włoski twarogowy ser z serwatki, która jest odsączana, a następnie lekko "gotowana". Jest lekka i kremowa, z lekko ziarnistą fakturą i delikatnym smakiem. Ma dość niską zawartość tłuszczu, co czyni ten ser dobrym substytutem mascarpone. Ricotta może być stosowana samodzielnie lub używana do słodkich lub pikantnych potraw. Jest powszechnie używana w wielu włoskich daniach, zwłaszcza jako farsz do ravioli lub ciast.

Brie

Jeden z najbardziej znanych serów miękkich. Brie pochodzi z północno-wschodniej Francji, ale jest teraz na całym świecie. Duże, płaskie koła sera mają białe, puchowe skóry i blade, lekko przyprawione wnętrze, które jest kredowy, kiedy ser jest młody, i coraz bardziej ciągnący gdy ser dojrzewa. Wykonany z pełnego mleka krowiego, które może być pasteryzowane lub surowee> Brie ma bogaty i kremowy smak, dobrze się topi co sprawia że, jest popularny w kuchni.

Poradnik kupującego

Brie de Meaux to oryginalny ser i wywodzi się z miasta o tej samej nazwie. Chroniony przez AOP (, ser jest dojrzały na miesiąc przed sprzedażą. Inne ważne francuskie sery Brie pochodzą z Melun, Montereau i Coulommiers - pierwszy może być bardzo świeży i posypany trocinami lub bardziej dojrzały. Brytyjski Brie jest z Kornwalii i Devon.
Plaster sera Brie w pełni dojrzały będzie topniał w temperaturze pokojowej, a skórka powinna być sprężysta w dotyku.
Brie jest dostępny przez cały rok, ale Brie de Meaux, Melun i Montereau są sprzedawane od maja do października, a Coulommiers de Brie od października do kwietnia.

Przechowywanie

Niedojrzałe Brie nie powinny być przechowywane w lodówce, ponieważ będzie to zakłócać proces dojrzewania. Przechowyjemy go w chłodnym miejscu na kilka dni przed spożyciem.

Ser Halloumi

Twardy, lekko sprężysty biały ser z Cypru, tradycyjnie wykonany z owczego mleka, chociaż w dzisiejszych czasach masowo produkowane są odmian często z wykorzystaniem mleka krowiego.
W konsystencji, halloumi jest podobny do mozzarelli, co czyni go popularnym składnikiem w kuchni Bliskiego Wschodu. W przeciwieństwie do mozzarelli,  ma silny słony smak, w szczególności, gdy konserwowany był w solance.

Poradnik kupującego

Najlepszy ser halloumi jest z mleka owczego,  pochodzący z Cypru, chociaż teraz można nawet znaleźć takie odmiany w większości krajów.

Przechowywanie

Halloumi można przechowywać w lodówce przez wiele miesięcy, jeśli pozostaje w oryginalnym opakowaniu, wraz z solanką lub serwatką. Po otwarciu, powinien być zanurzony w słonej wodzie i przechowywany w lodówce.

Przygotowanie

Na Bliskim Wschodzie, halloumi jest zazwyczaj smażony lub grillowany. Chociaż halloumi można jeść prosto z opakowania, niektórzy kucharzy polecam moczenie go w maślance na dzień lub dwa przed przygotowanie, co nadaje mu bogatszy, mniej słony smak.

Jakie wino do jakiej potrawy?

Łączenie wina i potraw jest tak naprawdę pewnym wyczuciem zmysłów. Jeśli jesteśmy przekonani, iż na stole jest dobre jedzenie i wino również jest dobre, to nic złego nie powinno się stać. Najważniejsze jest aby podążać za instynktem, wybrać dobre wino i dobre jedzenie.

Czasy w których królowała zasada podawania białego wina do ryby a czerwonego do mięsa również wydają się odejść do lamusa. Warto zauważyć iż dzisiejsze kalifornijskie czy australijskie Chardonnay jest mocniejsze i pełniejsze od delikatnego Pinot Noir a  czasem nawet Cabernet, co obala niejako teorię doboru wina tylko po kolorze.

Jedną z prostszych zasad dobierania wina do posiłku jest ich ciężar i moc. Oznacza to w praktyce tyle, iż należy dobierać wina i potrawy o podobnej mocy - do delikatnych posiłków lekkie wina, do ciężkich zaś wina mocne.

O ile spektrum potraw jest raczej trudne do ogarnięcia o tyle można pokusić się o przedstawienie win w umownej kolejności od najlżejszych do najcięższych.

Proszę jednak pamiętać, iż na pewno znajdą się wina które nie pozostaną w zgodzie z podaną kolejnością, jednak teoretycznie tak się przedstawia kolejność win od najlżejszych do najcięższych.

Wina białe w kolejności od najlżejszych do najcięższych

Soave

Riesling

Muscadet

Champagne i wina musujące

Chenin Blanc

Chablis lub unoaked Chardonnay

Sauvignon Blanc

Białe Bordeaux

Białe Burgundy

Pinot Gris

Gewürztraminer

Dojrzewane lub fermentowane w beczkach Chardonnay 

(szczególnie kalifornijskie i australijskie)

Wina czerwone w kolejności od najlżejszych do najcięższych

Valpolicella

Beaujolais

Pinot Noir

Rioja

Burgogne

Barbera

Chianti

Barolo

Merlot

Bordeaux

Zinfandel

Cabernet Sauvignon

Rhône, Syrah (Shiraz)

Kolejna propozycja zawiera przykłady połączeń polecanych przez światowe autorytety. Nie należy ich jednak traktować jak biblii i trzymać się kurczowo podanych propozycji.

Szparagi: nie są bardzo przyjazne dla wina (są bowiem lekko gorzkie w smaku). Poleca się do nich niemiecki Riesling Kabinett lub Spätlese.

Awokado z krewetkami, krabami itp.: Kabinett z Rheingau lub Pfaltz, Sancerre, Chardonnay lub Sauvignon z Australii, Chenin Blanc z RPA.

Kawior: tak naprawdę to najlepsza jest wódka z lodem, jeśli już koniecznie Szampan, to mocny i pełny.

Ślimaki: czerwone Côtes du Rhône i Côtes du Roussillion

Foie gras: dobre białe wino, najlepiej z późnych zbiorów: Sauternes, Riesling Auslese, Eiswein, Gewürztraminer, Bonnezeaux

Kozi ser (ciepły - grillowany lub pieczony): Sancerre, Pouilly-Fumé, Sauvignon Blanc z RPA lub Nowej Zelandii. Może być również lekko schłodzone Chinon.

Śledź: od wina woli gin, wódkę i piwo. Jeśli już musi być wino to można spróbować z Muscadet.

Melon: mocne słodkie wino. Doskonałe z porto, Rivesaltes, Banyuls, Maury (po przecięciu na pół można wlać w miejsce usuniętych pestek).

Ostrygi: australijskie lub kalifornijskie Chardonnay, Chablis, Sancerre, Muscadet.

Makaron - zależy od sosu:
w sosie kremowym: Frascati lub włoskie Chardonnay,
w sosie mięsnym: Merlot, Montepulciano d'Abruzzo,
w sosie z bazylii: Barbera, Sauvignon Blanc z Nowej Zelandii,
w sosie z owoców morza: dobra biała Rioja, Sauvignon Blanc,
w sosie pomidorowym: Sauvignon Blanc, Barbera, australijski Grenache.

Pasztety: do prostego pasztetu dobre białe wytrawne Vin de Pays; do pasztetu z kaczki Chateaunef du Pape, Chianti Classico.

Pizza: wytrawne czerwone wino z Rioja lub Włoch, australijski Shiraz.

Sałatki: większość wytrawnych białych win pobudzających apetyt.

Salami: Barbera, chilijski Cabernet Sauvignon, młode Bordeaux.

Łosoś (pieczony): Chardonnay z Australii lub Chile, Pouilly-Fumé, Riesling Spätlese. Jeśli koniecznie czerwone to del zdecydowane pikatne - np. Barbera.

Łosoś (świeży): dobry biały burgund, nowozelandzki Chardonnay, reński Kabinett lub Spätlese, ewentualnie młode Pinot Noir lub delikatny Merlot.

Potrawy tajskie (przyprawione imbirem lub mlekiem kokosowym): mocne Sauvignon Blanc - z doliny Loary lub Nowej Zelandii, lub Riesling Spätlese.

Dorsz: Chablis, dobry Muscadet lub niemiecki Kabinett lub Spätlese.

Homar: australijskie Riesling, Rieslig Spätlese (Pfalz lub Mosel).

Małże: Muscadet, Chablis, Chardonnay.

Tuńczyk (pieczony): białe Côtes du Rhône, z czerwonych Pinot Noir lub Merlot.

Turbot: dojrzałe Chardonay (Nowa Zelandia lub Australia), nie wytrawne moselskie Spätlese lub Auslese.

Barbecue: młody Shiraz, Chianti lub Navarra.

Wołowina (gotowana): czerwone Bordeaux, australijski Shiraz.

Kurczak, indyk (pieczony): w zasadzie można dopasować każde białe i czerwone wino w zależności od sosu. Należy z pewnością unikać pomidorów (z powodu ich dużej kwasowości), a jeżeli już to można spróbować z nowozelandzkim Sauvignon Blanc lub Chianti.

Chili: argentyński Malbec, Beaujolais.

Kuchnia chińska: wytrawny lub półwytrawny Riesling Kabinett lub Spätlese, może być też Gewürztraminer.

Curry: Chenin Blanc z RPA lub mocno taniczne czerwone - Chateaunef du Pape, Shiraz-Cabernet.

Kaczka lub gęś: bogate białe wino, np. Riesling Spätlese lub Auslese. W pomarańczach lub brzoskwiniach można wypić z Sauternes lub Riesling Auslese.

Dzika kaczka: dobrej klasy Cabernet Sauvignon z RPA lub australijski Shiraz.

Gulasz: bułgarski Cabernet Sauvignon, węgierska Kadarka lub młody australijski Shiraz.

Szynka: delikatne czerwone wino, np. Chinon lub Bourgueil, lekko słodkie niemieckie Spätlese, lekkie chilijskie Cabernet Sauvignon.

Kebab: chlijski Cabernet Sauvignon lub australijski żywy Shiraz.

Jagnięcina: bardzo dobre Bordeaux lub Cabernet Sauvignon z Chile lub RPA.

Wieprzowina: delikatne czerwone lub bogate białe.

Zając: żywe delikatne czerwone wino, np. Chinon lub Bourgueil.

Frankfurterki: młody Malbec z Argentyny.

Serek wiejski

Wykonany z pasteryzowanego odtłuszczonego mleka. Ten łagodny świeży ser jest bardzo popularny wśród dietetyków Dzięki niskiej zawartości tłuszczu i węglowodanów oraz wysokiemu poziomowi białka. Składa się on z małych kuleczek zawieszonych w jasnokremowym kremie. Jego stosunkowo łagodny, lekko kwaśny charakter sprawia, że często sprzedawany jest z dodatkami takimi jak: szczypiorek, miód czy ananas .

Poradnik kupującego

Twaróg najlepiej jeść świeży, jeśli to możliwe, spróbujy znaleźć opakowanie zfługim terminem ważności.

Przechowywanie

Twaróg powinien być przechowywany w lodówce i spożyty jak najszybciej po otwarciu. Nie zaleca się zamrażania.

Zastosowanie

Serek wiejski jest często używany w sałatkach i jako dodatek do grzanek. Łatwy do przygotowania w domu, i jest dobrym sposobem na  wykorzystanie nadmiaru mleka. Twaróg jest dobrym zamiennikiem dla ricotty w wielu przepisach, zwłaszcza że zawiera znacznie mniej tłuszczu. Można upiec z niego nawet sernik!

Parmezan

Pochodzących z regionu Parmy we Włoszech, jest jedym z  najbardziej popularnych serów na świecie, opatrzony oficjalnym znakiem Parmigiano Reggiano jako gwarancja pochodzenia. Pachnący i pikantny, ma twardą, ziarnistą teksturę i maślany żółty kolor. Raz spróbujesz, to trudno jest się potem oprzeć temu pysznemu pikantnemu smakowi i kruchej konsystencji parmezanu. Istnieje wiele sposobów, aby rozkoszować się jego smakiem.
Parmezan lub Parmigiano-Reggiano, jeśli chcemy być skrupulatni, jest jednym z tych magicznych składników wzmacniających smak. Nawet kilka drobnych kawałków parmezanu, na przykład, w sałatce z gruszką i koprem daje niesamowity efekt, podobnie jak kawałek parmezanu zamienia minestrone w przepyszne pikantne danie.
Tajemnica intensywnego smaku parmezanu tkwi w tym, że to jest on zroviony z mleka niepasteryzowanego, jest pachnący i dojrzewa przez długi okres czasu. Sery dojrzewają od 18 do 48 miesięcy, w zależności od rodzaju sera, jak i od producenta. Efektem jest twardy , w kolorze miodu ser o kruchej, prawie krystalicznej. teksturze

Poradnik kupującego

Jeśli to możliwe kup świeży parmezanem. Jego smak jest znacznie lepszy od paczkowanego sera - i najlepiej unikajmy gotowych startych serów. Ponieważ ser Parmigiano Reggiano nie jest wytwotrzony z użyciem wegetariańskiej podpuszczki, ściśli wegetarianie powinni go unikać. Jednak istnieją dobre wegetariańskie odmiany parmezanu, dostępne w większości supermarketów, w tym jeden wyprodukowany w Wielkiej Brytanii. Warto czytać etykiety parmezanu i jego "wiek".  Każdy wiek ma inne cechy.

12-15 miesięczny Parmigiano-Reggiano ma mleczną w smaku, miękką teksturę. Jest idealny jako aperitif lub do podypania w sałatkach. 18 miesięczny parmezan jest często eksportowany jako dobrej jakości klasyczny parmezan, który ma odpowiedni smak do gotowania, także w postaci świeżo startego sera jako dodatek do makaronów czy risotto. 24-28 miesięczny Parmigiano-Reggiano jest uważany przez Włochów, za ser, który osiągnął doskonałość i  dobrze smakuje w większości potraw. Ma złożony aromat roztopionego masła i suchych owoców i smakuje wspaniale z różnego rodzaju warzywami i owocami, ze szpinakiem w gnocchi i czy ze szparagami w sąsiedztwie gotowanych gruszek. 36-48 miesięczny Parmigiano-Reggiano ma intensywny, korzenny smak, suchą konsystencję i ciemniejszy kolor.

Mascarpone

Gęsty, kremowy, miękki włoski ser o dużej zawartości tłuszczu (40 proc.) Mascarpone jest podstawowym składnikiem włoskiej drobiazg kawy tiramisù i jest świetny w serniki.

Zastosowanie

Mascarpone można stosować zarówno w słodkich jak i słonych potrawach. Jest dobry po zmieszaniu z pikantnymi sosami w celu ich zagęszczenia i uzyskania bogatego smaku. Mascarpone możemy podawać ze świeżymi owocami, używać go do serników, jako nadzienie do ciast, lub jako polewę do deserów. Może być o smaku cytryny lub soku z limonki , z dodatkiem pokruszonych orzechów lub suszonych owoce, w celu dodaniu smaku i tekstury.

Cudze chwalicie, swego nie znacie. POLSKIE SERY

Ementaler, Gouda, Masdamer czy Brie-wszystkie te rodzaje serów są nam wszystkim dobrze znane, ale nie pochodzą one z Polski. Czy znamy nasze polskie tradycyjne i regionalne sery?

Co oznacza stwierdzenie regionalny i tradycyjny ser?

Tradycyjne polskie sery mogą zostać wpisane na Listę Produktów Tradycyjnych MRiRW. Istnieją także różne oznaczenia i nazwy produktów tradycyjnych, które mogą zostać zarejestrowane po zgłoszeniu do Komisji Europejskiej. Sery, podobnie jak inne wyroby, mogą zostać wpisane na listę:

- Chronionej Nazwy Pochodzenia (ChNP) - gdy produkt jest związany z danym obszarem kraju,

- Chronionego Oznaczenia Geograficznego (ChOG) - jeśli nazwa produktu nawiązuje do miejsca wytwarzania lub warunków geograficznych produkcji oraz

- Gwarantowaną Tradycyjną Specjalność (GTS) - kiedy produkt ma tradycyjny charakter i cechy różniące go od innych produktów tej samej kategorii.

Aby producent mógł produkować wyroby pod zastrzeżoną zarejestrowaną nazwą, musi spełniać określone wymogi (dostosować recepturę, sposób wyrobu, warunki produkcji itp.). Produkt jest zgłaszany przez rzeszę producentów z danego regionu wytwarzającą dany produkt.

Jakie mamy tradycyjne sery w Polsce?

Jako pierwsza na listę produktów tradycyjnych wpisana została bryndza podhalańska, której nazwa jest zarejestrowana jako Chroniona Nazwa Pochodzenia i Chronione Oznaczenie Geograficzne. Jest ona miękkim serem podpuszczkowym otrzymywanym z samego mleka owczego lub z domieszką mleka krowiego (od krowy polskiej czerwonej). Charakteryzuje się nieco ostrawym i słonym smakiem. Wyrabia się go w bacówkach podczas letniego wypasu owiec.

Drugim tradycyjnym polskim serem jest oscypek, którego bardzo łatwo rozpoznać po jego wrzecionowatym kształcie i wytłoczonych ozdobach (każdy baca ma swój własny wzór). Powinien mieć on złotawą skórkę i słonawy smak. Tradycyjne oscypki wyrabiane są jedynie w okresie wypasu owiec, a więc od kwietnia do października.

Kolejnym produktem wpisanym na listę Komisji Europejskiej jest redykołka, czyli niewielki owczy serek, zazwyczaj w kształcie serca, zwierząt lub wrzeciona, otrzymywany z resztek po wyrobie oscypka. Jego nazwa pochodzi od redyków, czyli powrotów owiec z wypasu. W praktyce żaden z producentów nie uzyskał do tej pory pozwolenia na wytwarzanie tych serków pod zastrzeżoną nazwą, gdyż nie opłaca im się przeprowadzać wymaganych kontroli i badań dotyczących ich produkcji. Mimo wszystko są one sprzedawane pod tą nazwą na straganach i bazarach, podobnie jak podróbki oscypków (robione z mleka krowiego i formowane w inne kształty).

Czwartym z zarejestrowanych tradycyjnych serów jest ser koryciński, wytwarzany w gminach Korycie, Janów i Suchowola z mleka krowiego (żółty ser dojrzewający z charakterystycznymi licznymi dziurkami), czasami z dodatkiem czosnku, papryki, kozieradki, czarnuszki czy oregano. Ser ten może być sprzedawany od trzech dni od produkcji (skrzypi pod zębami, ma maślany smak), nawet do kilkunastu tygodni (smak lekko orzechowy, bardziej słony).

Ostatnim tradycyjnym serem, który posiada Chronione Oznaczenie Geograficzne, jest wielkopolski ser smażony, który wyrabia się w tradycyjny sposób, ale w zakładach mleczarskich. Charakteryzuje się on kremową barwą i lekko topnistą konsystencją. Często dodaje się do niego kminek, dzięki czemu ma ostrzejszy smak.

W Polsce zarejestrowanych jest o wiele mniej serów, niż we Włoszech czy Francji, jednak są one wyśmienite, jedyne w swoim rodzaju, niepowtarzalne. Możemy zatem być z nich dumni i wspierać ich wytwórców zajadając się polskimi tradycyjnymi serami.